Uzasadnienie
W dniu 7 stycznia 2008 r. Z. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Budownictwa w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia po wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] listopada 1962 r. nr [...] o zmianie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] stycznia 1960 r. nr [...] o wywłaszczeniu i odszkodowaniu, utrzymanego w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lipca 1960 r. nr [...].
Minister Infrastruktury (następca Ministra Budownictwa) w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie z uwagi na swoją niewłaściwość. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. przekazał sprawę wszczętą wnioskiem o wznowienie postępowania organowi właściwemu, tj. Wojewodzie Mazowieckiemu.
Pismem z dnia 12 lutego 2008 r. Z. M. cofnął skargę dotyczącą bezczynności Ministra Infrastruktury i zwrócił się o zwrot akt do Ministerstwa Infrastruktury celem przesłania ich do organu właściwego.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofniecie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności.
Wobec cofnięcia skargi przez skarżącego i braku stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia skargi, Sąd, z mocy przepisów art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.