Uzasadnienie
J. K., T. K., E. P. i H. R. pismem z 8 grudnia 2015 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. jako [...].
Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowa nieruchomość, na mocy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność gminy m.st. Warszawy, a następnie w 1950 r. stała się własnością Skarbu Państwa.
Skarżący, jako następcy prawni byłego właściciela gruntu wnioskiem z 9 czerwca 2014 r., uzupełnianym pismami z 18 lipca 2014 r., 24 września 2014 r. i 6 października 2014 r., wystąpili do Urzędu W. o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.).
Pismem z 12 sierpnia 2014 r. organ wystąpił do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w [...] o nadesłanie akt własnościowych nieruchomości.
Po otrzymaniu akt sprawy, pismami z 29 stycznia 2015 r. wystąpiono do Archiwum Państwowego W., Biura Geodezji i Katastru Urzędu W., Wydziału Architektury i Budownictwa [...] o nadesłanie dokumentacji niezbędnej do rozstrzygnięcia wniosku o odszkodowanie. W dniu 23 lutego 2015 r. wpłynęły dokumenty z Wydziału Architektury i Budownictwa oraz z Biura Geodezji i Katastru, natomiast w dniu 7 kwietnia 2016 r. z Archiwum Państwowego w W. J. K. pismem z 22 kwietnia 2015 r. ponaglił organ do wydania decyzji w sprawie, natomiast w dniu 30 czerwca 2015 r. do Wojewody [...] wpłynęło zażalenie skarżących na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r. nr [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin załatwienia sprawy wynoszący trzy miesiące od dnia otrzymania orzeczenia. Akta administracyjne sprawy zwrócono do Urzędu W. w dniu 27 sierpnia 2015 r.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na bezczynność z 8 grudnia 2015 r. skarżący wskazali, że organ, mimo upływu terminów określonych w art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", nie rozpoznał ich wniosku o odszkodowanie, jak również nie zawiadomił stron o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy, naruszając art. 36 § 1 K.p.a. Organ nie zastosował się również do terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z [...] sierpnia 2015 r. W związku z powyższym skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podał, że do wydania rozstrzygnięcia w sprawie konieczne jest zebranie dowodów na okoliczność, czy poprzedni właściciele bądź ich następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. W tym celu wystąpiono do Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w [...] z prośbą o informację, kiedy przejęto pod inwestycje teren ww. gruntu, jednak do dnia dzisiejszego nie wpłynęła odpowiedź.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 35 § 1 i 3 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.
Wskazać należy, że bezczynność organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem Prezydent W. od 13 czerwca 2014 r., kiedy to do organu wpłynął wniosek skarżących z 9 czerwca 2014 r. o przyznanie odszkodowania za grunt przedmiotowej nieruchomości do dnia wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku. Organ nie zastosował się również do obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 K.p.a., bowiem nie wystosował do stron pisma informującego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania oraz przyczynach opóźnienia.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozstrzygnięcia sprawy bez zbędnej zwłoki, a zatem koniecznym było wydanie wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku skarżących z 9 czerwca 2014 r.
Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął bowiem pod uwagę specyfikę i skomplikowany charakter postępowania prowadzonego w przedmiocie odszkodowania w trybie art. 215 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również to, że Prezydent W. występował do szeregu organów o udzielenie wyjaśnień i nadesłanie dokumentów niezbędnych do wydania decyzji w sprawie. Obecnie organ oczekuje jeszcze na dokumenty, które umożliwią mu ustalenie daty rozpoczęcia inwestycji na przedmiotowym terenie, która to informacja jest niezbędna do wyjaśnienia, czy poprzedni właściciele bądź ich następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r. W tej sytuacji nie sposób zarzucić organowi, że jego bezczynność w sprawie ma charakter rażącego naruszenia prawa.
Z powyższych przyczyn Sąd oddalił również wniosek skarżących o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i § 1a oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 tej ustawy w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).