Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2004 r. K. D. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem organu – skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast polegającą na niewydaniu decyzji w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] stycznia 1950 r., nr [...] odmawiającego ustanowienia na rzecz dotychczasowych właścicieli prawa własności czasowej gruntu nieruchomości [...], położonej przy Al. [...], nr hip. [...]. Skarżąca podniosła, że w dniu [...] października 2002 r. został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r. i do dnia dzisiejszego nie została w tej sprawie wydana decyzja, czym naruszono art. 35 kpa.
Minister Infrastruktury, jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy w dniu [...] lutego 2004 r. przekazał do Sądu skargę, wnosząc w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie, bowiem postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Prokuratora Okręgowego w W. postępowania wyjaśniającego co do legalności odpisu aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1948 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Jak wynika z akt sprawy, Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zawiesił z urzędu postępowanie z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] października 2002 r., nr [...]. Jak podano w uzasadnieniu wnioskodawczyni legitymację procesową w sprawie wywodzi z aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 1948 r., o ocenę legalności którego zwrócono się ponownie do Prokuratora Okręgowego w W., wobec czego uznano, że wystąpiło w sprawie zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
W związku z powyższym uznać należało, że postępowanie ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe. Zawieszenie postępowania powoduje stan sprawy, który uniemożliwia podejmowanie czynności procesowych z uwagi na przeszkody wskazane w postanowieniu o zawieszeniu. Stan zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W trybie skargi na bezczynność nie można zwalczać postanowienia o zawieszeniu postępowania, w tym celu należy wykorzystać odpowiednie środki przewidziane w kodeksie postępowania administracyjnego (zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy bądź wniosek o podjęcie postępowania).
Z powyższych względów na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy postępowanie w sprawie podlegało umorzeniu.