Uzasadnienie
W dniu 16 kwietnia 2007 roku R. C. złożyła do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. Oddział w K. wniosek o wyrażenie opinii na temat planowanego remontu - wymiany pokrycia dachu budynku mieszkalnego przy ul [...] w K..
Pismem z dnia [...] maja 2007 roku Kierownik Delegatury w K. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. zaopiniował pozytywnie remont dachu budynku mieszkalnego przy [...] w K..
W dniu 21 maja 2007 roku skarżąca R. C. wezwała Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. Oddział w K. do usunięcia naruszenia prawa tj. załatwienia wniosku z dnia 16 kwietnia 2007 roku zgodnie z przepisami prawa.
Dnia 19 czerwca 2007 roku R. C. wniosła do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w P. Delegatura w K. polegającej na wydaniu orzeczenia dotyczącego wniosku o opinię na temat planowanego remontu – wymiany pokrycia dachu budynku mieszkalnego przy ul [...] w K.. Następnie 2 września 2007 roku wezwała Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do usunięcia naruszenia prawa tj. załatwienia zażalenia z dnia 19 czerwca 2007 roku zgodnie z przepisami prawa.
W dniu 13 listopada 2007 roku R. C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o zobowiązanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do wydania w określonym terminie orzeczenia rozstrzygającego zażalenie z dnia 19 czerwca 2007 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w § 2 pkt 1-4 tego artykułu. Wniesienie takiej skargi musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jednym z takich środków jest zażalenie o jakim mowa w art. 37 §1 kpa. W orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 §1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Przed wniesieniem skargi do sądu nie jest bowiem wymagane rozstrzygniecie zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa przez organ wyższej instancji, które winno przybrać postać postanowienia.
Niezależnie bowiem od pozytywnego czy negatywnego stanowiska wyższego stopnia, strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zatem nie może być wniesiona do sądu również skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania zażalenia wniesionego w trybie art. 37 kpa.
Zgodnie z art. 58 §1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuci skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w całości.