Uzasadnienie
W dniu 21 listopada 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga Związku [...] na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] maja 1991 r. nr [...], którą stwierdzono nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] grudnia 1952 r., nr [...] odmawiającego przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że od dnia złożenia przez niego powyższego wniosku Minister Infrastruktury nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie, pomimo upływu przewidzianego przez art. 35 § 3 kpa miesięcznego terminu na załatwienie sprawy. Nie zawiadomił również skarżącego o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, ani nie wskazał nowego terminu jej załatwienia, zgodnie z art. 36 § 1 kpa. Przy czym w przypadku uznania przedmiotowej sprawy za szczególnie skomplikowaną organ powinien wydać decyzję w terminie 2 miesięcy, a w przypadku nie załatwienia sprawy w w/w terminie, zobowiązany jest zawiadomić stronę o nowym terminie jej załatwienia. Do dnia złożenia skargi mimo upływu 3 miesięcy, nie zapadła decyzja w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie na wypadek nieuwzględnienia w/w wniosku o oddalenie skargi. Natomiast w kolejnym piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2009 r. organ wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, iż w dniu [...] stycznia 2009 r. - po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku - decyzją nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] maja 1991 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87).
Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Tak więc, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez Sąd – Minister Infrastruktury w dniu [...] stycznia 2009 r. wydał decyzję. Ta okoliczność powoduje, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.