Uzasadnienie
A.Z. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza P. w rozpoznaniu wniosku o dokonanie zmiany w ewidencji szkół i placówek niepublicznych w zakresie zmiany adresu i miejsce prowadzenia placówki oraz zmian w statutach w odniesieniu do dwóch placówek. Skargę tę skierowała do [...] Kuratora Oświaty w W..
[...] Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 95 § 1 kpa, postanowieniem z dnia 20 listopada 2004 r. uznał się niewłaściwym do rozpoznania skargi i przekazał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Burmistrza Miasta i Gminy P..
Burmistrz Miasta i Gminy P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podniósł, że w dniu [...] listopada 2004 r. wydał decyzję nr [...] odmawiającą dokonania wnioskowanej zmiany w ewidencji, gdyż skarżąca nie przedłożyła dokumentu zezwalającego na zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na przedszkole.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
w pierwszej kolejności należy rozważyć kwestię dopuszczalności skargi.
Przed wniesieniem skargi do sądu na bezczynność organu administracji publicznej skarżący winien wyczerpać tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, to znaczy złożyć zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia nad organem właściwym do załatwienia sprawy.
Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Środkiem zaskarżenia, o jakim stanowi przytoczony wyżej przepis, jest również zażaleniem z art. 37 § 1 kpa.
Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, aby skarżąca zażalenie takie wniosła.
W tej sytuacji uznać należało, że skarga jest niedopuszczalna i sąd na podstawie art. 58 §1 kpt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.