Uzasadnienie
B. B. w dniu 22 grudnia 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...].
Skarżąca wskazała, że Wojewoda [...] w ustawowym terminie nie wydał decyzji w sprawie odwołania od decyzji Prezydenta W. w kwestii przyznania prawa do nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Prezydent wydał decyzję z rażącym naruszeniem prawa. Odwołanie zostało złożone przed 7 miesiącami, a sprawa nie jest dla Wojewody w najmniejszym stopniu skomplikowana. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Wojewody [...] do uchylenia decyzji Prezydenta W. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w związku z brakiem kompletnych akt sprawy, pismem z 20 listopada 2008 r. strony zostały poinformowane, że sprawa zostanie rozpatrzona w terminie miesiąca od dnia otrzymania akt sprawy z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 333/08), któremu akta zostały przesłane przy piśmie z 12 sierpnia 2008 r. W związku ze złożonym przez B. B. zażaleniem na bezczynność Wojewody, akta organu II instancji zostały w dniu 25 listopada 2008 r. przekazane do Ministra Infrastruktury wraz z wyjaśnieniem przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracyjnej obejmuje także bezczynność organów w przypadku niewydania decyzji administracyjnej, postanowień na które służy zażalenie albo kończących postępowanie w sprawie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż wymienione wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Sąd w takiej sprawie może orzec tylko o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie. Nie może natomiast nakazywać organowi sposobu (treści) rozstrzygnięcia, ani też orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Tak więc wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie może dotyczyć kwestii wpływających na treść przyszłej decyzji.
Z powyższego wynika, że po zbadaniu, czy postępowanie się toczy i dotyczy sprawy administracyjnej, a także czy zostało złożone zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, organ zobowiązany będzie przez sąd do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w określonym terminie. Orzekanie w trybie art. 149 powołanej ustawy jest środkiem dyscyplinującym organ do działania zmierzającego do załatwienia sprawy, ale nie do wydania konkretnego orzeczenia o określonej przez skarżącego treści. Innymi słowy w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może określić, w jaki sposób powinna być rozpatrzona sprawa w postępowaniu administracyjnym, w której organ pozostaje w bezczynności. Dlatego też wniosek skarżącej o zobowiązanie Wojewody [...] do uchylenia decyzji Prezydenta W. nie mógł być uwzględniony.
Z akt sprawy wynika, że spełnione zostały warunki formalne określające dopuszczalność skargi na bezczynność Wojewody [...]. W ocenie Sądu nie stanowi usprawiedliwienia okoliczność, że organ odwoławczy nie dysponował kompletnymi aktami administracyjnymi sprawy. Jest to okoliczność o charakterze technicznym. Usunięcie wskazanej przez organ przyczyny niezałatwienia sprawy w terminach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego mogło nastąpić w drodze wypożyczenia od Sądu lub innego organu administracji kompletnych akt albo przez wcześniejsze skopiowanie koniecznych do rozpatrzenia odwołania dokumentów.
Opisany sposób działania organu administracji, niezależnie od tego, że narusza zasadę ekonomii procesowej (art. 12 k.p.a.), w tym terminy określone w art. 35 k.p.a., obraża podstawowe zasady demokratycznego państwa prawnego, praworządności (legalności) i zasadę zaufania obywatela do państwa. Podkreślić należy, iż legalność nie może być współcześnie rozumiana w sposób formalny – jako podejmowanie przez organy administracji takich działań, które są zgodne z tekstem prawa. W państwie prawa konieczna jest także ocena sposobu korzystania z prawa przez administrację (E. Łętowska: glosa do wyroku NSA z dnia 1 lipca 1999 r. sygn. SA/Bk 208/99 – OSP 2000/1/17). Niedopuszczalne jest takie działanie (bądź zaniechanie) organu administracji, którego skutkiem jest ograniczenie przysługujących stronie uprawnień. W niniejszej sprawie przejawiało się to naruszeniem terminów ustawowych do rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 149 i 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.