Uzasadnienie
M. W. w dniu 17 listopada 2004 r. złożył w siedzibie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (opatrzoną datą 14 listopada 2004 r.) na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w W. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 15 lutego 2003 r. o wydanie zezwolenia na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej w miejscu wezwania oraz wpis do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich.
W odpowiedzi na skargę Okręgowa Izba Lekarska w W. wniosła o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący nie wyczerpał środków odwoławczych, gdyż nie złożył zażalenia w trybie art. 37 KPA.
Pismem z dnia 7 lutego 2005 r. M. W. poinformował, że w dniu 10 stycznia 2005 r. złożył w Naczelnej Radzie Lekarskiej zażalenie (opatrzone datą 7 stycznia 2005 r.) na postępowanie Okręgowej Izby Lekarskiej w W., na które nie otrzymał odpowiedzi. Do tego pisma załączył między innymi kserokopie trzech pism kierowanych do Naczelnej Rady Lekarskiej: z dnia 2 października 2003 r., 25 listopada 2004 r. i 7 stycznia 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków odwoławczych ustawa nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Zatem w przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, to wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w W. polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku z dnia 15 lutego 2003 r. o wydanie zezwolenia na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej w miejscu wezwania oraz wpis do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym wypadku do Naczelnej Rady Lekarskiej.
Z akt administracyjnych nadesłanych przez organ, jak również z treści skargi, pisma skarżącego z dnia 7 lutego 2005 r. oraz złożonych przez niego załączników, jednoznacznie wynika, że w niniejszej sprawie skarżący nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia. Pismem z dnia 2 października 2003 r. M. W. zwracał się do Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej o interwencję w sprawie jego zobowiązań finansowych wobec Okręgowej Izby Lekarskiej w W., powołując się na pismo z dnia 10 lipca 2003 r., w którym również wskazywał na swoje problemy finansowe i odnosił się m.in. do pisma z dnia 15 lutego 2003 r. (w aktach nadesłanych przez organ znajduje się pismo opatrzone tą datą, kierowane do OIL, zawierające wniosek o zwolnienie z opłacania składek i z opłaty za praktykę indywidualną w miejscu wezwania).
Natomiast pismem z dnia 25 listopada 2004 r. M. W. wystąpił do Naczelnej Rady Lekarskiej w związku z brakiem odpowiedzi na jego pismo z dnia 4 kwietnia 2004 r., którym zwrócił się do Przewodniczącego OIL w W. o sprostowanie danych zawartych w piśmie Okręgowej Izby Lekarskiej w W. z dnia 26 stycznia 2004 r., kierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., a dotyczącym uprawnień M. W. do wykonywania zawodu lekarza. Pismo z dnia 7 stycznia 2005 r. wniesione do Naczelnej Rady Lekarskiej jest natomiast zażaleniem, ale na nieprzekazanie przez OIL w W. w ustawowym terminie 30 dni odwołania skarżącego od jej uchwały z dnia [...] września 2004 r., nr [...]. w sprawie skierowania lekarza i lekarza [...] M. W. na szkolenie w związku ze stwierdzoną przerwą w wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty przez okres dłuższy niż 5 lat.
Zatem żadne z tych pism nie jest zażaleniem - w rozumieniu art. 37 KPA - na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w W. polegającą na nierozpoznaniu wniosku M. W. z dnia 15 lutego 2003 r. o wydanie zezwolenia na wykonywanie indywidualnej praktyki lekarskiej w miejscu wezwania oraz wpis do rejestru indywidualnych praktyk lekarskich, do organu wyższego stopnia.
Z powyższych względów skarga wniesiona do sądu z pominięciem administracyjnego toku instancji jest niedopuszczalna, co prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.