Uzasadnienie
J. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność S. K. O. w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 1999 r. nr [...] orzekającej o zatwierdzeniu podziału nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...]) S. K. O. w W. po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87)
Zgodnie z art. 149 powołanej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to – mimo pozostawania w zwłoce – przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna.
Sąd stwierdził, że taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Po wniesieniu skargi do tutejszego Sądu, S. K. O. w W. rozpatrzyło wniosek skarżącej i wydało w sprawie decyzję. Ta okoliczność powoduje, że skarga na bezczynność Kolegium stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.