Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa do rekompensaty.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe postępowanie zostało zakończone ostatecznym postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
W uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zasadniczym celem skargi na bezczynność (przewlekłość) organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności (przewlekłości), natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność (przewlekłość) wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności (przewlekłości) powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
Wobec powyższego wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) po zakończeniu postępowania poprzez wydanie ostatecznej decyzji (postanowienia) stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a.