Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 sierpnia 2020 r. L. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] mającą mieć miejsce przy rozpoznawaniu wniosku o wykup nieruchomości lokalowej położonej w W., przy ul. [...]. W motywach skargi podnosił on, że sprawa wykupu należącego do niego i M. S. lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. (do którego prawa nabyli w drodze dziedziczenia po J. L.) toczy się od 2015 r. W toku prowadzonych rozmów ustalono, że [...] nabędzie tę nieruchomość za kwotę [...] złotych, którą skarżący zaakceptował pismem z [...] października 2019 r. Sprawa wykupu owego lokalu i związanych z nim praw jednak nie została załatwiona. Jedynie [...] marca 2020 r. Wydział Gospodarki Nieruchomościami i Nadzoru właścicielskiego poinformował go, że podjął działania mające na celu zabezpieczenie w budżecie inwestycyjnym na rok 2020 środków na realizację tego zadania.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, podnosząc że sprawy związane z obrotem lokalami mieszkalnymi, w tym ich nabywanie do zasobu mieszkaniowego gminy nie podlegają jurysdykcji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Merytoryczne rozpatrzenie skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym uwarunkowane jest stwierdzeniem jej dopuszczalności. Skarga jest zaś dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości tego sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.
Taka właśnie sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem przedmiotem zaskarżenia uczynił opieszałość jaka miała zaistnieć w załatwieniu zgłoszonego przezeń żądania wykupu przez gminę ([...]) nieruchomości lokalowej, której jest on współwłaścicielem. Godzi się zatem zauważyć, że jednostka samorządu terytorialnego decydując się na zakup określonej nieruchomości i włączenie jej do zasobu gminnego nie działa w ramach przypisanych jej kompetencji należących do sfery imperium (a więc jako organ administracji publicznej), ale jako osoba prawna, korzystając z przynależnych jej uprawnień w sferze dominium. Oczywiście z pewnymi ograniczeniami wynikającymi z uregulowań zawartych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020, poz. 1990 ze zm.).
W konsekwencji sfinalizowanie tego rodzaju transakcji pomiędzy organem wykonawczym gminy, a podmiotem prywatnym odbywa się w drodze umowy cywilnoprawnej (zawartej w formie aktu notarialnego), a nie jednostronnego władczego aktu z zakresu administracji publicznej. Dlatego też sprawy te (zaistniałe w nich spory) jako sprawy cywilne, stosownie do art. 2 § 1 i § 3 k.p.c., należą do właściwości sądu powszechnego.
Przewidziana natomiast w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest środkiem prawnym, za pomocą którego jednostka może zwalczać dysfunkcjonalność w działaniach organów władzy publicznej prowadzącą do niezałatwiania bez zbędnej zwłoki w sposób prawem przewidziany zawisłej przed nimi sprawy administracyjnej. Ponieważ sprawa wykupu od skarżącego nieruchomości do takich nie należy – nie jest bowiem załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia, czy innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej – kwestia zaistniałej w niej potencjalnej opieszałość nie podlega ocenie sądu administracyjnego.
Z tych względów wniesiona w tym przedmiocie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.