Uzasadnienie
J. N. reprezentowany przez adwokata R. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury zarzucając mu brak zakończenia sprawy prowadzonej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1961 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1961 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], hip. [...].
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, względnie o umorzenie postępowania wyjaśniając, że decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1961 r., wskazując jednocześnie, że ocen legalności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] sierpnia 1961 r. w części dotyczącej gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa, będzie przedmiotem odrębnej decyzji Ministra Infrastruktury. Natomiast w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej nr hip. [...] stanowiącej obecnie mienie komunalne, organem właściwym do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], któremu wniosek zostanie przekazany po bezskutecznym upływie terminu zaskarżenia przedmiotowej decyzji z dnia [...] maja 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie wskazanego art. 149 Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego. Z cytowanego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Wskazać więc należy, że jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, chociaż w dacie wniesienia skargi była ona zasadna.
Należy przyjąć, że sytuacja taka ma miejsce w sprawie niniejszej.
Wobec wydania przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Dlatego Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, postanowił jak w sentencji.
Na marginesie Sąd pragnie również zaznaczyć, że pismem z dnia 13 lipca 2011 r., pełnomocnik skarżącego cofnął skargę wniesioną do Sądu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.