Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. K. i R. R. zarzucili Prezydentowi W. bezczynność w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz spadkobierców Z. S. - byłej właścicielki nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], oznaczonej nr hip.[...], stanowiącej działkę nr [...], o powierzchni [...] m kw..
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy grunt został objęty działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).
Wnioskiem z dnia 20 maja 1949 r. były właściciel wystąpił o ustanowienie na niej prawa własności czasowej.
Decyzją Kierownika Wydziału Terenów Urzędu W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 1979 r. orzeczono o ustanowieniu na rzecz na rzecz Z. S. prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ulicy [...], oznaczonego nr hip. [...], o powierzchni [...] m kw., która następnie kilkakrotnie zmieniano. Z akt sprawy nie wynika natomiast, że po wydaniu w/w decyzji została zawarta umowa notarialna o ustanowieniu tego rodzaju prawa a co za tym idzie, że został dokonany wpis w księdze wieczystej, który warunkuje powstanie przedmiotowego prawa.
Z. S. zmarła w dniu [...] kwietnia 1997 r. zaś spadek po niej nabyli E. K. i R. R. (postanowienie Sądu Rejonowego W. z dnia [...] marca 1999 r. sygn. akt [...]).
W związku z regulacją spraw spadkowych w dniu 7 października 2004 r. E. K. – wnuczka Z. S. – wystąpiła do Prezydenta W. z wnioskiem o zmianę decyzji w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej nieruchomości – zgodnie z postanowieniem o nabyciu praw do spadku po Z. S. Pismem z dnia 19 stycznia 2005 r. organ I instancji poinformował wnioskodawczynię, że z uwagi na konieczność zgromadzenia całości dokumentacji nie jest możliwe zakończenie sprawy w terminie 1 miesiąca i postępowanie to winno zostać zakończone w terminie dwóch miesięcy.
W dniu 21 lutego wnioskodawczyni wniosła w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na nie załatwienie jej wniosku przez Prezydenta W. w ustawowym terminie.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Kolegium uznało powyższe zażalenie za nieuzasadnione. Stwierdzono, iż organ I instancji – zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a.- był uprawniony do określenia terminu na załatwienie przedmiotowej sprawy dłuższego niż jeden miesiąc, o czym skarżącą powiadomił Prezydent, wskazując jednocześnie, że termin w którym wniosek zostanie rozpoznany trwać będzie dwa miesiące, zaś termin ten - w dacie wnoszenia zażalenia - jeszcze nie upłynął.
Ponieważ w dalszym ciągu w sprawie nie została podjęta decyzja merytoryczna a dodatkowo w dniu 26 września 2005 r. wnioskodawczyni otrzymała z Sądu Okręgowego w W. odpis pozwu Miasta W. o wydanie opisanej na wstępie nieruchomości, E. K. i R. R. wystąpili w dniu 10 października 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Prezydenta W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że nie pozostaje w sprawie bezczynnym, gdyż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek zabytkowy, wpisany do rejestru zabytków i w związku z tym do rozpoznania przedmiotowego wniosku konieczne było uzyskanie od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zgody na ustanowienie na rzecz spadkobierców byłych właścicieli nieruchomości prawa użytkowania wieczystego. Wystąpienie o wyrażenie tego rodzaju zgody nastąpiło w dniu 4 lipca 2005 r., zaś odpowiedź od [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Prezydent otrzymał w dniu 12 września 2005 r.
Na rozprawie natomiast przed Sądem pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi motywując to niewniesieniem przez skarżących – po wydaniu przez Kolegium postanowienia z dnia [...] kwietnia 2005 r. – nowego zażalenia na zasadzie przepisu art. 37 k.p.a. a także podnosząc, iż decyzja w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości położonej przy ulicy [...] została wydana w 1979 r. a zatem postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało zakończone i obecnie zachodzi jedynie konieczność zawarcia umowy notarialnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargę należało uznać za uzasadnioną.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że wniosek o odrzucenie skargi z przyczyn wskazanych wyżej nie był zasadny.
Skarżący wyczerpali przed wniesieniem skargi do Sądu środki zaskarżenia przysługujące im w toku postępowania administracyjnego przez wniesienie wspomnianego zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a.
Nie ma żadnego prawnego obowiązku by po wydaniu w tego rodzaju sytuacji postanowienia przez organ wyższego stopnia w trakcie konkretnego postępowania administracyjnego, jeśli strona stwierdza bezczynność organu musiała za każdym razem przed wniesieniem skargi do Sądu wnosić najpierw zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Wystarczy, że w sprawie raz takie zażalenie zostało wniesione i rozpoznane.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła bezczynności Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 7 października 2004 r. o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na opisanej wyżej nieruchomości na rzecz E. K. i R. R. jako spadkobierców Z. S. a w jaki sposób merytorycznie wniosek ten winien być przez organ rozpatrzony pozostaje poza granicami tej sprawy i nie wpływa na ocenę skargi na bezczynność organu.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a. jest dopuszczalne w sprawie skomplikowanej jej załatwienie w terminie dwóch miesięcy licząc od dnia wszczęcia postępowania i z tego powodu organ był uprawniony do dłuższego niż jeden miesiąc rozpoznawania sprawy, ale trzeba też zaznaczyć, że od daty 19 marca 2005 r. do dnia wystąpienia przez skarżących ze skargą do Sądu upłynęły nie dwa miesiące tylko już prawie dziewięć miesięcy.
Również okoliczność, że do rozstrzygnięcia sprawy konieczne było uzyskanie stanowiska Konserwatora Zabytków, które zostało zajęte w dniu 12 września 2005 r. nie stanowiło w tym przypadku usprawiedliwienia.
Skarga bowiem została wniesiona do Sądu po upływie miesiąca od daty wyrażenia zgody przez Konserwatora Zabytków a dodatkowo zwróć należy uwagę, że samo wystąpienie o wydanie tejże zgody nastąpiło też z opóźnieniem bo dopiero w miesiącu lipcu 2005 r.
Ponieważ przedmiotowe postępowanie toczy się już od października 2004 r. i nie zostało zakończone w terminie określonym przez sam organ, Sąd uznał skargę na bezczynność Prezydenta W. za uzasadnioną i z mocy przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.