Uzasadnienie
G. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w O. W uzasadnieniu złożonej skargi wskazała, że w kwietniu 2005 r. złożyła w Ośrodku wniosek o zasiłek i wniosek o przyznanie jej dodatku mieszkaniowego. Organ w dniu [...] maja 2005 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego, natomiast do dnia wniesienia przez nią skargi do sądu nie rozpatrzył jej wniosku o przyznanie zasiłku.
Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę (w tym skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 37 § 1 stanowi, że w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Oznacza to, że w niniejszej sprawie wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Skoro skarżącej przysługiwało prawo wniesienia zażalenia w trybie art. 37 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Kierownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej w O., z którego to prawa E. L. nie skorzystała, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.