Uzasadnienie
A. L. i R. L. pismem z dnia 29 października 2005 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność i nieodpowiedzialność organów", w tym na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogi gminne.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że ich zdaniem za część nieruchomości powinno im być wypłacone pełne odszkodowanie oraz "powinny być uwzględnione wszystkie czynniki oddziaływujące na pełne odszkodowanie". Wskazali ponadto szereg "czynników", które są niezbędne przy "ustaleniu, a następnie wypłaceniu im pełnego odszkodowania".
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wskazał, że prowadzone na wniosek skarżących postępowanie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogi gminne w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. nr 133, poz. 872 ze zm.) jest w toku, a o podejmowanych przez Starostwo Powiatowe w [...] czynnościach skarżący są na bieżąco informowani. Organ zaznaczył, że wnioski zgłoszone przez skarżących w trakcie postępowania będą przedmiotem rozprawy administracyjnej, której termin zostanie wyznaczony dopiero po wykonaniu przez Sąd Rejonowy w wniosku Burmistrza Miasta S. w sprawie uwidocznienia w księdze wieczystej Miasta S. jako właściciela działek nr [...] i [...], w obrębie [...], zajętych pod ulice [...] i [...] w S., o czym skarżący byli informowani. Podniósł również, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostanie zakończone wydaniem decyzji ustalającej wysokość odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga A. L. i R. L na bezczynność Starosty [...] jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Na wstępie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako ppsa - skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Starosty [...] nie wyczerpali trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa - nie wnieśli stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.