Uzasadnienie
J.C., H.D. i J.D. pismem z dnia [...] lipca 2010 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...] przyznającego A.Z. odszkodowanie w wysokości [...] zł za wywłaszczoną nieruchomość położoną w B. przy ul. [...].
Wnioskiem z dnia [...] maja 2008 r. skarżący wystąpili do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności w części odszkodowawczej w/w orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...]. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...]. Do akt sprawy została dołączona kopia decyzji Ministra Infrastruktury poświadczona za zgodność z oryginałem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 35 § 3 Kpa załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną przyczyną w ich podjęciu lub dokonaniu, leżącą po stronie organu. Przy czym bezczynność organu musi istnieć w dniu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.
Gdy żądanie to zostało uwzględnione przez organ po wniesieniu skargi, to postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność staje się bezprzedmiotowe i sąd obowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z akt sprawy wynika, że Minister Infrastruktury rozpoznał wniosek J.C., H.D. i J.D. z dnia [...] maja 2008 r. i w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w B. z dnia [...] grudnia 1954 r., nr [...] przyznającego A.Z. odszkodowanie w wysokości [...] zł za wywłaszczoną nieruchomość położoną w B. przy ul. [...].
W okolicznościach niniejszej sprawy nie można zatem stwierdzić bezczynności Ministra w rozpoznaniu wniosku skarżących z dnia [...] maja 2008 r.
Dodatkowo wskazać należy, że rozpatrując skargę na bezczynność organu Sąd nie jest uprawniony do przeprowadzenia kontroli prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia, gdyż należy to do odrębnej drogi procesowej.
W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą podstawy uzasadniające umorzenie postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W związku z powyższym w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w postanowieniu.