Uzasadnienie
W dniu 29 grudnia 2005 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem Prezydenta W. - skarga J. Z., reprezentowanej przez adwokata A. S., na bezczynność tego organu w sprawie z wniosku W. Z. z dnia 10 lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], KW nr [...]. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania decyzji w sprawie w terminie 1 miesiąca oraz zasądzenie od organu administracji poniesionych przez stronę kosztów postępowania sądowego.
Strona skarżąca podniosła w uzasadnieniu, że w dniu 28 listopada 2003 r. pełnomocnik J. S., będącej spadkobierczynią dawnego właściciela W. Z., zwrócił się do Urzędu W. o rozpoznanie ww. wniosku z dnia 10 lutego 1949 r. Wobec bezczynności organu wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. Kolegium uznało to zażalenie za zasadne i postanowieniem z dnia [...] września 2003 r., nr [...] zobowiązało Prezydenta W. do załatwienia sprawy w terminie do dnia 10 listopada 2003 r. Zobowiązany organ postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie, lecz postanowienie to zostało uchylone kolejnym prawomocnym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. Zdaniem strony skarżącej organ pierwszej instancji nadal pozostaje w zwłoce, czym rażąco narusza przepisy art. 35 i 36 k.p.a.
Prezydent W. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi uznając zarzuty w niej podniesione za niezasadne. Organ potwierdził, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2004 r. zawiesił postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 lutego 1949 r. złożonego przez W. Z., dawnego właściciela nieruchomości [...] położnej przy ul. [...] ozn. hip. [...], o przyznanie własności czasowej w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), do czasu uchwalenia przez Radę W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu zażalenia pełnomocnika J. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie w przedmiocie zawieszenia postępowania uznając, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie stoi na przeszkodzie w rozpatrzeniu wniosku dekretowego zwłaszcza, iż jego sporządzanie nie jest obowiązkowe.
Organ pierwszej instancji, uznając za konieczne przedłożenie przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy obejmującej teren objęty wnioskiem dekretowym, pismem z dnia 16 grudnia 2005 r. skierowanym do pełnomocnika skarżącej, wystąpił o złożenie przedmiotowej decyzji. Zdaniem organu dalszy tok postępowania uzależniony był od dostarczenia brakujących dokumentów przez stronę postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że Prezydent W. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku W. Z. o ustanowienie prawa własności czasowej (obecnie użytkowania wieczystego) do nieruchomości [...] położnej przy ul. [...] ozn. hip. [...], został zobowiązany postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2003 r. do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w terminie do 10 listopada 2003 r. Postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2004 r. zawieszające postępowanie w sprawie zostało przez ww. Kolegium postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. uchylone, a postępowanie w przedmiocie zawieszenia umorzone. Wobec powyższego, na podstawie art. 35 § 1 k.p.a., po stronie organu pierwszej instancji powstał obowiązek załatwienia bez zbędnej zwłoki sprawy ze wskazanego na wstępie wniosku.
Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Przepis art. 36 § 1 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia stron o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu jej załatwienia.
Należy podnieść, że Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę – art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Z akt sprawy wynika, że dopiero po wniesieniu przez J. Z. skargi z dnia 15 listopada 2005 r., Prezydent W. skierował do strony pismo z dnia 16 grudnia 2005 r. informujące o konieczności uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o warunkach zabudowy obejmującej teren objęty wnioskiem dekretowym oraz zobowiązującego stronę do uzyskania takiej decyzji. Przedmiotowego pisma nie może uznać za wykonanie obowiązku informowania strony o nie załatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., bowiem ma ono inny charakter, jak też nie wskazuje nowego terminu załatwienia sprawy.
Trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Powoduje to konieczność stosowania przez te organy instrumentów prawnych wskazanych w przepisach postępowania administracyjnego. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji (pomijając całkowicie ocenę zasadności takich działań) doszedł do przekonania, iż konieczne stało się w niniejszej sprawie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy obejmującej teren objęty wnioskiem dekretowym, to w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. powinien z urzędu zawiesić postępowanie do czasu wydania przez właściwy organ stosownej decyzji, stanowiącej zagadnienie wstępne dla postępowania głównego. Zgodnie z art. 100 k.p.a., organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.
Z materiału dokumentacyjnego nie wynika natomiast by organ pierwszej instancji, poza skierowaniem do strony przedmiotowego pisma, podejmował w sprawie dalsze czynności zmierzające do jej załatwienia.
W świetle przedstawionego wyżej toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta W. zarzut bezczynności uznać należało za uzasadniony, bowiem w postępowaniu tym organ naruszył powołane wcześniej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące terminów załatwiania sprawy.
Wobec powyższego na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązano organ do rozpatrzenia wniosku w terminie wskazanym w sentencji wyroku, o kosztach postępowania orzeczono w oparciu o przepis art. 200 tej ustawy.