Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. A.Z., H.Z. i B.Z. działający przez adwokata T.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia dotyczącego przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] i [...] (pierwotnie [...], później [...]).
W odpowiedzi na skargę organ wzniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez stronę skarżącą trybu określonego w art. 37 Kpa.
W dniu [...] lutego 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżących do udzielenia w terminie 7 dni informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu strona skarżąca występowała do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.
Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. pełnomocnik stron wskazał, że przed wniesieniem skargi pismami z dnia [...] maja 2011 r. oraz [...] maja 2011 r. wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa, polegającego na przewlekłym prowadzeniu postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "Ppsa", skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). W przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z tych środków, wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowi z kolei, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W przedmiotowej sprawie skarga złożona została na bezczynność organu pierwszej instancji, czyli Prezydenta W. Powyższe oznacza, że przed wniesieniem przedmiotowej skargi strona skarżąca powinna wystąpić z zażaleniem do organu wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie dopełnili tego wymogu i tym samym nie wyczerpali środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 Ppsa.
W ocenie Sądu, nie można bowiem uznać, za skuteczne złożenie zażalenia o którym mowa w art. 37 Kpa, pism kierowanych przez pełnomocnika skarżących do Prezydenta W., zawierających w swej treści zarzuty co do sposobu prowadzenia postępowania (pismo z dnia [...] maja 2011 r.), czy pisma będącego polemiką z treścią opinii prawnej sporządzonej przez radcę prawnego organu (pismo z dnia [...] maja 2011 r.). Powyższa argumentacja jest tym bardziej zasadne, że autorem pism był pełnomocnik zawodowy, który z racji wykonywanego zawodu powinien wiedzieć jak należy sporządzić zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 Kpa.
Oznacza to, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.