Uzasadnienie
E. W. pismem z dnia [...] stycznia 2021 r., działając w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik T. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2018 r. w zakresie "zmiany decyzji ostatecznej [...] z dnia [...] listopada 2011 r.".
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podnosząc, że nie pozostaje w bezczynności. Organ zaznaczył, że E. W. i T. O. wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. zwróciły się m.in. o zmianę decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...]. Wojewoda [...] rozpoznając żądanie w dniu [...] grudnia 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił zmiany własnej decyzji z [...] listopada 2011 r. Następnie na skutek wniesionego przez E. W. odwołania Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2018 r. i umorzył w całości postępowanie w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. o zmianę w trybie art. 154 § 1 kpa decyzji z [...] listopada 2011 r. Tym samym nie można organowi zarzucić bezczynności w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 podjął uchwałę, w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaznaczył, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego.
Jak wynika z akt sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] i umorzył w całości postępowanie wszczęte wnioskiem E. W. i T. O. z dnia [...] sierpnia 2018 r. o zmianę w trybie art. 154 § 1 kpa ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...].
Skarga dotycząca bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2018 r. wniesiona natomiast została pismem z dnia [...] stycznia 2021 r., a zatem już po wydaniu przez organ decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W świetle powołanej uchwały NSA wniesiona skarga jest więc niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Dodatkowo zaznaczyć trzeba, że mimo stosownego wezwania nie nadesłano pełnomocnictwa procesowego umocowującego E. W. do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu T. O., co oznacza, że skarga T. O. jest niedopuszczalna również z tej przyczyny.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.