Uzasadnienie
L. R. i K. P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku dawnego właściciela hipotecznego G. P. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu położonego w W. przy [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...].
Ustosunkowując się do przedmiotowej skargi Prezydent W. wniósł o jej nie uwzględnienie, wskazując że w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...]. którą ustanowił prawo użytkowania wieczystego do opisanego gruntu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99, OSP 2000, nr 6, poz.87).
Stosownie do art. 149 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W trybie w/w artykułu Sąd może tylko orzec o obowiązku wydania decyzji w określonym terminie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego.
Z powyższego przepisu wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok NSA z 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99).
Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność polegającą na podjęciu działań zmierzających do załatwienia sprawy, to – mimo istniejącej zwłoki w załatwieniu sprawy – nie pozostaje on w bezczynności, a co się z tym wiąże postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie – po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przed dniem jej rozpoznania przez ten Sąd – Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku dawnego właściciela hipotecznego G. P. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy [...], opisanego w ewidencji gruntów jako działka [...] w obrębie [...]. Ta okoliczność powoduje, że niniejsza skarga na bezczynność Prezydenta W. stała się bezprzedmiotowa i postępowanie należało umorzyć.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił, jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy.