Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 maja 2012 r. A. G. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego A. S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, położoną w [...] przy ul. [...] objętej księgą hipoteczną nr [...].
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...]wyznaczył dodatkowy termin na załatwienie sprawy do dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia. Jednocześnie Prezydent wskazał, że w sprawie złożony został wniosek do Ministra Infrastruktury o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] listopada 1964 r., wobec czego w dniu 17 października 2011 r. akta własnościowe dotyczące nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] zostały przekazane do Ministra Infrastruktury. Wskazał przy tym, że w dniu [...] maja 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej rozpoznał powyższy wniosek i stwierdził nieważność w/w orzeczenia. Akta przedmiotowej sprawy nie zostały natomiast zwrócone do Prezydenta.
W dniu 16 lipca 2012 r. do akt sprawy wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego radcy prawnego A. S. cofające skargę.
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako "ppsa") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby cofnięcie skargi niedopuszczalnym.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.