Uzasadnienie
P. S. pismem z [...] marca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Kolegium z dnia [...] września 2014 r., nr [...].
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], sprostowało oczywistą omyłkę pisarską w decyzji Kolegium z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. Powyższe postanowienie skarżący otrzymał w dniu [...] stycznia 2015 r.
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. (data wpływu do organu [...] lutego 2015 r.), ponowionym w dniu [...] marca 2015 r., P. S. złożył zażalenie od powyższego postanowienia.
Następnie w dniu [...] marca 2015 r. P. S. wezwał Kolegium w trybie art. 37 k.p.a. do zaprzestania naruszeń prawa przy rozpoznawaniu jego zażalenia, a już w dniu [...] marca 2015 r. wniósł wskazaną na wstępie skargę zarzucając Kolegium naruszenie art. 35 i 36 k.p.a., wnosząc jednocześnie o wymierzenie organowi grzywny.
Kolegium rozpoznając zażalenie skarżącego postanowieniem z [...] marca 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], które skarżący otrzymał w dniu [...] marca 2015 r.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując, że zażalenie skarżącego zostało rozpoznane postanowieniem organu z dnia [...] marca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jej podstawowym celem jest ochrona jednostki przed nieuzasadnioną zwłoką organu w załatwieniu sprawy administracyjnej i doprowadzenie do wydania przez organ w tejże sprawie stosownego aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 P.p.s.a uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w komentowanym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takiej sytuacji sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przytoczony przepis określa wyczerpująco treść orzeczenia uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W konsekwencji w sytuacji wydania przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia już po wniesieniu skargi nie jest możliwe jej uwzględnienie.
Wprawdzie w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II OSK 1360/12, ONSAiWSA 2013/1/7). Pogląd ten jednak nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy zażalenie P.S. wpłynęło do organu w dniu [...] lutego 2015 r. i zostało rozpoznane postanowieniem organu z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Z zestawienia tych dat wynika, że postępowanie odwoławcze prowadzone było nieznacznie dłużej niż przewiduje to art. 35 § 3 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym w terminie miesięcznym.
W niniejszej sprawie faktem jest to, że organ przekroczył nieznacznie terminy wynikające z k.p.a., jednakże Sąd oddalając niniejszą skargę, wziął również pod uwagę to, że znany jest mu z urzędu fakt składania przez skarżącego bardzo licznych wniosków do Kolegium. Wnoszenie dużej ilości podań nie może pozostawać jednak bez wpływu na szybkość podejmowanych przez ten organ działań. Skarżący działając w ten sposób musi mieć na względzie, że przyczynia się nie tylko do wydłużenia okresu, w którym rozpoznawane są jego sprawy, ale także do wydłużenia czasu rozpoznania spraw innych osób. Przy czym ewentualne późniejsze rozstrzygnięcia także mogą dotyczyć spraw ważnych dla tych osób, np. świadczeń z pomocy społecznej. Podnosząc zarzut nieterminowego załatwienia sprawy, tj. z przekroczeniem 30-dniowego terminu, należy pamiętać, że w doktrynie terminy określone w art. 35 k.p.a. uznaje się za mające charakter instrukcyjny. Na tę konstatację nie ma oczywiście wpływu okoliczność, że ustawodawca przewidział możliwość ochrony praw naruszonych na skutek nieterminowego załatwienia sprawy przez organ.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.