Uzasadnienie
B. S. w dniu 31 grudnia 2010 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uprawnień M. S. do lokalu nr [...] na ul. [...].
Zarządzeniem z dnia 20 maja 2011 r. skarżąca została wezwana pod rygorem odrzucenia skargi do udzielania w terminie 7 dni informacji, czy w sprawie objętej niniejszą skargą wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie wezwano skarżącą w przypadku złożenia powyższego zażalenia do nadesłania jego kserokopii.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 1 czerwca 2011 r. B. S. oświadczyła, że w sprawie objętej niniejszą skargą wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz, że sprostowanie niniejszego zażalenia wniosła do Prezydenta W. Skarżąca podała, że w związku z tym, iż toku rozmowy telefonicznej z Samorządowym Kolegium Odwoławczym dowiedziała się, iż przedmiotowe zażalenie powinna kierować do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w dniu 16 maja 2011 r. przesłała przedmiotowe zażalenie do wymienionego organu. Jednocześnie do odpowiedzi skarżąca załączyła kserokopię pisma zaadresowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zatytułowanego "skarga na bezczynność Prezydenta W." wraz z kserokopią nadania, z której wynika, iż zostało ona nadane w dniu 16 maja 2011 r.
Zarządzeniem z dnia 1 lipca 2011 r. zwrócono się do Prezydenta W. o udzielanie w terminie 7 dni informacji, czy w sprawie objętej niniejszą skargą skarżąca wniosła zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z dnia 27 lipca 2011 r. organ podał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających złożenie przez skarżącą zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 37 § 1 kpa w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Zatem wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy.
Z akt administracyjnych sprawy, a także z pisma skarżącej z dnia 1 czerwca 2011 r. oraz z pisma Prezydenta W. z dnia 27 lipca 2011 r. nie wynika, aby przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła ona zażalenie na bezczynność Prezydenta W. do organu wyższego stopnia. Natomiast to, że jak twierdzi skarżąca wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a także to, że jak podała w dniu 16 maja 2011 r. wniosła zażalenie prawidłowo do organu wyższego stopnia tj. po wniesieniu skargi do tut sądu nie wyczerpuje trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Skoro skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Wojewody [...] nie wniosła zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., a więc nie wyczerpała przysługującego jej środków’’ zaskarżenia, to skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.