Uzasadnienie
E. M. (dalej powoływana jako skarżąca) 18 grudnia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o wypłatę odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], oznaczoną hip. "[...]" Nr [...].
Jak wyjaśniła skarżąca, wniosek o przyznanie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość złożyła 30 lipca 2006 r. Następnie uczynili to także pozostali spadkobiercy. Jednak mimo posiadania wszystkich niezbędnych dokumentów organ nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Przed wniesieniem skargi, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na bezczynność, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] uznał je za uzasadnione i wyznaczył termin 4 miesięcy na załatwienie sprawy. Jednocześnie Wojewoda uznał, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że w toku prowadzonego postępowania podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji merytorycznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na całkowitą zasadność skargi.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa. Przedmiotowe postępowanie o ustalenie odszkodowania zostało wszczęte wnioskiem skarżącej z 30 lipca 2006 r. Wobec niezałatwienia przez organ sprawy w terminie wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z zażaleniem na bezczynność Prezydenta w rozpoznaniu opisanego wniosku. Wojewoda powołanym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] uznał powyższe zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. dodatkowy termin załatwienia sprawy wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia tj. – jak wynika z materiału dowodowego sprawy – do dnia 17 grudnia 2012 r. Zauważyć przy tym należy, że od przedłożenia organowi I instancji opisanego postanowienia Wojewody wraz z aktami sprawy tj. od dnia 17 sierpnia 2012 r. Prezydent działa w sposób, który sprzyja wydłużaniu prowadzenia tego postępowania, a w aktach brak jest dokumentacji z czynności organu, które w sposób zasadniczy prowadziłyby do jego zakończenia.
W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa skarga na bezczynność jest w pełni uzasadniona. Jednocześnie Sąd uznał, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zwłoka organu wynikała w dużej mierze z problemów z ustaleniem kręgu stron postępowania, a w szczególności następców prawnych J. K. Zdaniem Sądu, wyznaczony termin 2-miesięczny dla załatwienia wniosku odszkodowawczego, w okolicznościach niniejszej sprawy jest wystarczający.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.