Uzasadnienie
Z. S. (dalej: "skarżący") pismem z 4 kwietnia 2022 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego), uzupełnionym pismem z 8 czerwca 2022 r. (data nadania w placówce operatora pocztowego), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania pisma z 24 lutego 2017 r. w sprawie nękania skarżącego przez użytkownika telefonu nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych albo o oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Kognicja sądów administracyjnych określona została w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", który zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści ww. przepisu wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia i akty w nim wymienione (pkt 1-7) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, jak również na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 8-9).
W ocenie Sądu niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, co czyni skargę na bezczynność niedopuszczalną.
Jak wynika ze skargi złożonej w niniejszej sprawie, skarżący zarzuca organowi bezczynność w przedmiocie rozpoznania jego pisma z 24 lutego 2017 r., w sprawie nękania go przez użytkownika telefonu nr [...].
Zgodnie z art. 190a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. 2022 r., poz. 1138) kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na wniosek pokrzywdzonego (§ 4).
W przypadku gdy organ policji nie wszczął postępowania karnego lub odmówił wszczęcia takiego postępowania skarżącemu przysługiwało zażalenie, o którym mowa w art. 459 i następnych ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 1375).
W związku z powyższym w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że kwestia wszczęcia ewentualnego postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie należy do organów ścigania i sądów karnych, zatem nie należy do właściwości organów administracji, ani do sądów administracyjnych.
Wniosek skarżącego sprowadza się w istocie do żądania wszczęcia postępowania karnego. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu. Aby można było mówić o opieszałości organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej, musi istnieć zawisłe przed tym organem postępowanie. Taka sytuacja w tej sprawie nie występuje.
Z tego względu skarga na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia pisma z 24 lutego 2017 r. jest niedopuszczalna.
Już tylko na marginesie wskazać należy, że w aktach nadesłanych przez organ znajduje się pismo Rady Wydziału Skargi i Wniosków Biura Kontroli Komendy Głównej Policji z 6 marca 2017 r. znak: [...] (przesłane do wiadomości skarżącego), skierowane do Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w L., przy którym przesłano m.in. pismo skarżącego z 24 lutego 2017 r. celem nadania mu stosownego biegu
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.