Uzasadnienie
P. S. pismem z dnia 24 maja 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie błędów pisarskich w orzeczeniu [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, że nie istnieje sprawa o wskazanym przez skarżącego numerze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że skarga na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych, czyli w granicach zakreślonych przez art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r., powoływanej dalej jako P.p.s.a.).
Jak wynika z odpowiedzi na skargę udzielonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie istnieje sprawa [...]. W tej sytuacji wniosek skarżącego o sprostowanie błędów pisarskich zapadłego w ww. sprawie orzeczenia nie nadaje się do załatwienia poprzez władcze rozstrzygnięcie organu i nie może powodować skutku w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Skoro zatem organ na drodze postępowania administracyjnego nie mógł rozstrzygnąć przedmiotowego wniosku skarżącego, to również nie można temu organowi czynić zarzutu bezczynności w tym zakresie. Skarżący nie mógł oczekiwać od organu wszczęcia postępowania dotyczącego sprostowania błędów pisarskich w orzeczeniu [...], gdyż w sytuacji braku istnienia takiej sprawy nie było do tego podstaw prawnych.
Sąd rozpoznaje z kolei skargę na bezczynność jedynie wówczas, gdy organ był obowiązany do wydania decyzji, postanowienia oraz innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 P.p.s.a.). Ewentualne stwierdzenie bezczynności skutkuje zobowiązaniem organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Z tego powodu Sąd nie może oceniać bezczynności w kwestiach, które pozostają poza zakresem jego kognicji. Wobec tego wniosek skarżącego nie mógł być załatwiony zgodnie z jego oczekiwaniem, gdyż nie istniała sprawa administracyjna, która wymagałaby od organu zajęcia władczego stanowiska w formie przewidzianej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.