Uzasadnienie
Pismem z [...] września 2020 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – dalej zwana "Spółka" lub "skarżąca" wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komisję do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich – dalej zwana "Komisja" lub "organ" w sprawie przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego, wszczętego postanowieniem z 3 grudnia 2019 r., a dotyczącego nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę nr [...]z obrębu [...]. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 35 § 3 kpa i art. 38 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2018 r. poz. 2267 ze zm.) – dalej zwanej "ustawa" poprzez ich niezastosowanie skutkujące przewlekłym prowadzeniem postępowania i niewydaniem decyzji w przedmiocie zakończenia postępowania rozpoznawczego w sprawie sygn. [...], w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa. Spółka wniosła o: 1) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;
- 2) przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w treści uzasadnienia skargi na okoliczność przewlekłego prowadzenia postępowania przez Komisję;
- 3) stwierdzenie dopuszczenia się przez Komisję przewlekłego prowadzenia postępowania;
- 4) zobowiązanie Komisji do wydania decyzji lub zakończenia postępowania w określonym terminie;
- 5) zobowiązanie organu do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie decyzja reprywatyzacyjna nie została wydana z naruszeniem prawa;
- 6) zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty [...] zł, stanowiącej pięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2019, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego lub nałożenia na organ grzywny w wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2019;
- 7) zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że przed organem toczyło się, wszczęte w lutym 2018 r., postępowanie sprawdzające dotyczące spornej nieruchomości i już tę datę należy uwzględnić przy ocenie pozostawania przez organ w przewlekłości.
Dodatkowo Spółka powołała się na brak stwierdzonych w toku toczącego się przed Komisją postępowania sprawdzającego uchybień i nieprawidłowości, podnosząc jednocześnie, że tego typu wady nie wystąpiły również w trakcie wydawania decyzji reprywatyzacyjnej. Podkreśliła ścisłą współpracę Spółki z organem, obejmującą wykonywanie nałożonych zobowiązań, składanie stosownych wyjaśnień oraz dostarczanie posiadanych dokumentów i informacji (pismo z [...] kwietnia 2019 r.).
Zdaniem skarżącej, powyższe daje podstawy do uznania, że nie zachodzą przesłanki z art. 29 ust. 1 pkt 2, 2a, 3, 3a ustawy uprawniające do stwierdzenia nieważności lub uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej, a także do stwierdzenia, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa. Brak jest również okoliczności, które uzasadniałyby przewlekłe prowadzenia postępowania, a sprawa winna być załatwiona nie później, niż w terminie dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, tj. do 3 lutego 2020 r.
W skardze wskazano, że Komisja trzykrotnie (zawiadomieniami z: [...] lutego 2020 r., [...] kwietnia 2020 r., [...] czerwca 2020 r.) informowała Spółkę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, z uwagi na szczególne skomplikowany, obszerny materiał dowodowy oraz konieczność zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu.
W związku ze zwłoką w prowadzeniu postępowania trwającą przez okres siedmiu miesięcy, pismem z [...] lipca 2020 r. Spółka wystosowała do Komisji ponaglenie, które nie skutkowało jednak wydaniem przez organ decyzji kończącej sprawę.
Skarżąca podniosła, że wskutek bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia postępowania doznała znacznej szkody majątkowej, wynikającej z dokonanego przez Komisję wpisu ostrzeżenia w księgach wieczystej nieruchomości, uniemożliwiającej Spółce jej zbycie na warunkach rynkowych, od ponad dwóch i pół roku.
W ocenie Spółki powyższe oznacza, że zostały spełnione przesłanki do uwzględnienia przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, a także do przyznania na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej zwanej "ppsa" na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości bądź nałożenia na organ grzywny w maksymalnej wysokości.
W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej, nieuwzględnienie wniosku o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej i rozpoznanie sprawy na rozprawie, w trybie art. 90 § 2 ppsa. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca błędnie utożsamia datę wszczęcia postępowania administracyjnego z początkiem 2018 r. czyli z datą podjęcia czynności sprawdzających, przeprowadzanych jedynie w celu stwierdzenia, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania rozpoznawczego. Podkreślił, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania, które jest postępowaniem o charakterze incydentalnym i quasi-kontrolnym w stosunku do postępowania głównego. Stąd też za bezzasadne uznać należało argumenty przytoczone w uzasadnieniu skargi świadczące o braku uchybień i nieprawidłowości przy wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnej.
Jednocześnie organ podkreślił, że czynności sprawdzające nie są postępowaniem administracyjnym, gdyż nie dotyczą indywidualnej sprawy, zakończonej w drodze decyzji administracyjnej. Celem jest tu jedynie zbadanie, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania rozpoznawczego, które jest postępowaniem administracyjnym.
Postępowanie rozpoznawcze w sprawie decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2006 r. nr [...] zostało wszczęte z urzędu postanowieniem z [...] grudnia 2019 r.
Postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. Komisja, działając na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy, orzekła o zawiadomieniu właściwych organów administracji oraz sądów o wszczęciu z urzędu postępowania rozpoznawczego. Akt ten został ogłoszony w Biuletynie Informacji Publicznej 10 grudnia 2019 r.
Pismem z [...] grudnia 2019 r. (doręczonym [...] stycznia 2020 r.) Przewodniczący Komisji zawiadomił pełnomocnika Spółki radcę prawnego W. K. o wszczęciu postępowania rozpoznawczego w sprawie decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2006 r. nr [...].
Komisja powołała się na podjęte w sprawie czynności: 1) pismem z 16 stycznia 2020 r. zwrócono się do zastępcy Prezydenta [...] o udzielenie, w terminie 7 dni, następujących informacji: czy Gmina [...] bądź jej następcy prawni akceptowali darowiznę F. R. i H. R. w postaci części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dokonanej na mocy aktu notarialnego z [...] czerwca 1938 r. nr porządkowy [...] nr repertorium [...] (znajdującego się w księdze hipotecznej nr [...] pod numerem dziennika [...] na kartach [...] księgi umów), czy w Urzędzie [...] znajdują się dokumenty dotyczące powyższego, a jeżeli tak, to jakie, czy Gminie [...] bądź jej następcom prawnym została doręczona decyzja właściwego ministra wydana w trybie art. 20 dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. o fundacjach i zatwierdzeniu darowizn i zapisów (Dz.U. z 1919 r. Nr 15, poz. 215 ze zm.) w przedmiocie zatwierdzenia wyżej opisanej umowy darowizny z 22 czerwica 1938 r., a jeżeli tak, to czy znajduje się ona obecnie w Urzędzie [...], czy w Urzędzie [...] znajdują się dokumenty dotyczące postępowania przed właściwym ministrem w przedmiocie zatwierdzenia wskazanej umowy darowizny z [...] czerwca 1938 r., a jeżeli tak, to jakie;
2) pismem z [...] stycznia 2020 r. zwrócono się do Sądu Okręgowego w [...] z wnioskiem o przekazanie Komisji w terminie 7 dni akt postępowania w przedmiocie powództwa K. R. o odszkodowanie toczącego się pod sygn. II C [...], a w przypadku braku takiej możliwości o przekazanie w tym samym terminie ich uwierzytelnionych kserokopii;
3) pismem z [...] lutego 2020 r. zwrócono się do Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] o udzielenie w terminie 7 dni informacji, czy w Archiwum Państwowym w [...] znajdują się dokumenty dotyczące akceptacji przez Gminę [...], Skarb Państwa, Gminę Dzielnicę [...], Gminę [...] lub Miasto [...] darowizny F. R. i H. R. w postaci części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], dokonanej na mocy aktu notarialnego z [...] czerwca 1938 r. nr porządkowy [...] nr repertorium [...], a jeżeli tak, to przekazanie ich w tym samym terminie, a w przypadku braku takiej możliwości o przekazanie w tym terminie ich uwierzytelnionych kserokopii.
Ponadto organ wskazał, że działanie objęte pkt. 3 zostało podjęte w następstwie pisma zastępcy Dyrektora Biura Spraw Dekretowych z [...] stycznia 2020 r. (data wpływu 31 stycznia 2020 r.) stanowiącego odpowiedź na wystąpienie Komisji wskazane w pkt.
1. W piśmie stwierdzono, że dokumenty zawierające informację o zaakceptowaniu umowy darowizny może posiadać Archiwum Państwowe, które przy piśmie z [...] lutego 2020 r. (data wpływu [...] marca 2020 r.) przekazało dokumentację dotyczącą akceptacji darowizny.
W ocenie Komisji wymienione wyżej czynności były niezbędne i zostały podjęte w celu wyjaśnienia, czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości, czy uchybień. Ich konsekwencją było wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy do 3 kwietnia 2020 r. (zawiadomienie z [...] lutego 2020 r. w przedmiocie decyzji Prezydenta [...] z [...] marca 2006 r. nr [...], które to uznać należy za w pełni uzasadnione.
Dodatkowym argumentem uzasadniającym wydłużenie czasu postępowania było wprowadzenie w Polsce stanu zagrożenia epidemiologicznego i następnie stanu epidemii (od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r.), co w związku z zawieszeniem terminów określonych w art. 35 kpa miało istotny wpływ na czas załatwiania spraw administracyjnych.
Nadto Komisja wskazała na wielość prowadzonych postępowań reprywatyzacyjnych toczących się przed nią w tym czasie, zaznaczając dodatkowo, że były wśród nich i takie, które miały dużo bardziej zaawansowany charakter.
Organ podkreślił, że ze względu na swój kolegialny charakter i obowiązek zachowania ustawowego quorum, był zmuszony do podjęcia szeregu działań organizacyjnych, spowodowanych koniecznością zachowania reżimu sanitarno-epidemiologicznego. Od [...] maja 2020 r. do dnia złożenia skargi odbyły się cztery posiedzenia niejawne, tj. [...] czerwca 2020 r., [...] czerwca 2020 r., [...] lipca 2020 r. i [...] sierpnia 2020 r. Stan epidemii wprowadził swego rodzaju chaos organizacyjny, spowalniając tym samym procedowanie w wielu sprawach, w tym także w niniejszej.
Organ wskazał, że czterokrotnie informował skarżącą o niedotrzymaniu ustawowego terminu i wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, kolejno do: [...] kwietnia 2020 r. (zawiadomieniem z [...] lutego 2020 r.), [...] czerwca 2020 r. (zawiadomieniem z [...] kwietnia 2020 r.), [...] sierpnia 2020 r. (zawiadomieniem z [...] czerwca 2020 r.) i [...] października 2020 r. (zawiadomieniem z [...] sierpnia 2020 r.). motywując te działania szczególnie skomplikowanym charakterem sprawy, obszernym materiałem dowodowym oraz koniecznością zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a kolejne przekroczenia wskazanych terminów załatwienia sprawy wynikały jedynie z obiektywnych okoliczności.
W ocenie Komisji przekroczenie ustawowych terminów rozstrzygnięcia sprawy miało uzasadnione powody, które były wypadkową wskazanych wyżej okoliczności. Przytoczone w odpowiedzi na skargę działania organ musiał podjąć w celu wyjaśnienia, czy w związku z wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej doszło do nieprawidłowości i uchybień.
Komisja zakwestionowała również zasadność żądań skarżącej, obejmujących przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej i wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa. Wskazała na brak wykazania przez stronę zaistnienia realnej szkody, którą takie orzeczenie miałoby kompensować. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że grzywna o jakiej mowa w art. 149 § 2 ppsa ma charakter przede wszystkim prewencyjny, a suma pieniężna przyznawana na rzecz strony skarżącej - charakter kompensacyjny. Argumentowała, że skarżąca w treści skargi nie uprawdopodobniła, że doszło do powstania rzeczywistego uszczerbku w jej majątku, nie zaś bliżej nieokreślonych, potencjalnych negatywnych skutków mogących powstać w przyszłości. Z tych względów, w ocenie Komisji, przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, czy wymierzenie mu grzywny należy uznać za całkowicie nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie trzeba wskazać, że okres prowadzenia przez Komisję czynności sprawdzających nie miał znaczenia dla oceny zasadności niniejszej skargi, która dotyczy zwłoki Komisji na etapie prowadzonego postępowania rozpoznawczego. Do czynności sprawdzających, o których mowa w art. 15 ustawy, nie stosuje się przepisów kpa (art. 38 ust. 2 ustawy). Wobec tego, że czynności sprawdzające nie są podejmowane w trybie procedury uregulowanej w kpa i nie są to czynności podejmowane w sferze stosunków materialnoprawnych nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie podjęcia czynności sprawdzających (por. postanowienie NSA z 2 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1650/19; postanowienie NSA z 3 września 2019 r. sygn. akt I OSK 1763/19).
Przechodząc do oceny merytorycznej rozpatrywanej sprawy podkreślenia wymaga, że pojęcie "przewlekłości" postępowania administracyjnego zdefiniowano w art. 37 § 1 pkt 2 kpa jako stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Do przewlekłości postępowania dojdzie zatem w przypadku prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych. Przewlekłość postępowania może również polegać na tym, że organ prowadzący postępowanie nie dąży do koncentracji czynności dowodowych, ale przeprowadza je sukcesywnie pomimo tego, że mogłyby one zostać przeprowadzone równolegle.
Sąd wydając orzeczenie w sprawie ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.
Oceniając sprawę wedle tych kryteriów Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Komisja w sposób przewlekły prowadzi postępowanie rozpoznawcze w sprawie zakończonej decyzją reprywatyzacyjną Prezydenta [...] z [...] marca 2006 r. nr [...].
Trzeba bowiem mieć na uwadze, że maksymalny termin na załatwienie sprawy jaki przewiduje art. 35 § 3 kpa (termin dwóch miesięcy) został w niniejszej sprawie przekroczony. Do chwili obecnej decyzja w sprawie nie została wydana.
Z akt sprawy wynika, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pokrywa się z opisanymi w odpowiedzi na skargę czynnościami podejmowanymi w postępowaniu przez organ. Komisja, w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania rozpoznawczego ([...] grudnia 2019 r.), a orzekaniem przez Sąd ([...] lutego 2021 r.) wykonała w sprawie szereg czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia sprawy, co do jej istoty (w grudniu 2019 r. oraz w styczniu i lutym 2020 r.). Czynności te dotyczyły: wszczęcia postępowania rozpoznawczego, zawiadomienia stron, organów administracji i sądów o wszczęciu tego postępowania, wystąpienia z wnioskiem do Społecznej Rady o wydanie opinii w przedmiocie weryfikowanej decyzji reprywatyzacyjnej, wezwania zastępcy Prezydenta [...] o wskazanie, czy Gmina [...] bądź jej następcy prawni akceptowali darowiznę F. R. i H. R. dokonaną na mocy aktu notarialnego z [...] czerwca 1938 r. Rep nr [...] i czy Urząd dysponuje dokumentami na powyższą okoliczność, czy Gminie [...] bądź jej następcom prawnym została doręczona decyzja ministra w przedmiocie zatwierdzenia powyższej umowy darowizny i czy znajduje się w Urzędzie wraz z dokumentacją dotyczącą zatwierdzenia tej umowy, wezwania Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej do przedłożenia akt postępowania zakończonego decyzją MTiB z [...] marca 2006 r. nr [...], wezwania Sądu Okręgowego w [...] do przedłożenia akt postępowania w przedmiocie powództwa K. R. o odszkodowanie o sygn. II C [...], wezwania Dyrektora Archiwum Państwowego w [...] do przedłożenia dokumentacji dotyczącej akceptacji przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego powyższej umowy darowizny, wezwanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o udzielenie informacji i przekazania akt postępowania dotyczącego postępowania administracyjnego o zatwierdzenie powyższej umowy darowizny.
Jednakże – zdaniem Sądu - czynności procesowe były podejmowane w dość dużych odstępach czasu.. Czynności wynikające z art. 36 kpa Komisja podejmowała w lutym, kwietniu czerwcu, sierpniu 2020 r. Od marca 2020 r. Komisja nie podejmowała czynności dowodowych celem wyjaśnienia meritum sprawy.
Sąd uznał jednocześnie, że istniejąca w sprawie przewlekłość w prowadzeniu postępowania nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że Komisja zmierza do merytorycznego załatwienia sprawy, nie wykonuje czynności pozornych. Jak wskazano wyżej Komisja realizowała też obowiązki z art. 36 kpa informując (w lutym, kwietniu, czerwcu i sierpniu 2020 r.) strony o przyczynach zwłoki i wyznaczając nowe terminy załatwienia sprawy. Po otrzymaniu 29 lipca 2020 r. ponaglenia Spółki Komisja poinformowała ponaglającego o miejscu publikacji szczegółowych informacji nt. postępowania rozpoznawczego.
Przy ocenie charakteru istniejącej w sprawie przewlekłości znaczenie miało także to, że sprawy prowadzone przez Komisję są sprawami skomplikowanymi, wielowątkowymi.
Nie można pominąć i tego, że Komisja większość czasu proceduje w stanie epidemii, który niewątpliwie utrudnia prowadzenie postępowania rozpoznawczego, a w okresie od [...] marca 2020 r. do [...] maja 2020 r. miało miejsce zawieszenie biegu terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym, wynikające z ustawodawstwa dotyczącego COVID-19.
Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej, czy też do wymierzenia Komisji grzywny, o których mowa w art. 149 § 2 ppsa i dlatego w tym zakresie skargę oddalił. Dodatkowe sankcje finansowe pociągają za sobą dla organu wymierne skutki finansowe i środek ten powinien być stosowny w przypadkach szczególnych, charakteryzujących się drastycznymi naruszeniami prawa. Co prawda w rozpoznawanej sprawie organ nie respektował w toku postępowania zasady szybkości postępowania jednakże Sąd miał na uwadze, że podstawowym czynnikiem mającym wpływ na zwłokę w załatwieniu sprawy jest stopień jej skomplikowania spowodowany przede wszystkim szerokim zakresem postępowania wyjaśniającego na co nakłada się stan epidemii i wszelkie konsekwencje z niego wynikające.
Sąd nie wziął pod uwagę twierdzeń skarżącej o poniesieniu szkody na skutek przewlekłego prowadzenia przez Komisję postępowania rozpoznawczego i wpisu w dziale III Kw nr [...] ostrzeżenia o podjętych czynnościach sprawdzających, który uniemożliwia Spółce zbycie nieruchomości na warunkach rynkowych.
Sąd zwraca uwagę, że postanowienie o zabezpieczeniu wydane przez Komisję [...] marca 2018 r. miało miejsce w toku czynności sprawdzających, a zatem fakt ten nie wiąże się z czynnościami podejmowanymi na etapie postępowania rozpoznawczego.
Poza tym Spółka nie wykazała, że zbycie przedmiotowej nieruchomości w obecnych warunkach rynkowych (pomijając wpis ostrzeżenia) stanowiłoby przysporzenie majątkowe względem wartości nieruchomości z dnia jej nabycia przez skarżącą.
Sąd oddalił skargę Spółki także w zakresie wniosku o zobowiązanie Komisji do stwierdzenia, że w przedmiotowej sprawie decyzja reprywatyzacyjna nie została wydana z naruszeniem prawa. Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 149 § 1 ppsa w sprawie na przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd uwzględniając taką skargę: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Z powyższego wynika, że w sprawach ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd nie jest kompetentny do zobowiązywania organu na etapie toczącego się przed nim nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, aby ten wydał decyzję administracyjną określonej treści, tj. stwierdził, że będąca dopiero w przyszłości przedmiotem weryfikacji decyzja ostateczna nie jest wadliwa. Zdaniem Sądu uwzględnienie takiego wniosku przekreślałoby sens prowadzenia postępowania weryfikacyjnego i wydania w takim postępowaniu decyzji kończącej sprawę.
Czym innym jest bowiem przyznanie, czy stwierdzenie przez organ istnienia lub nieistnienia uprawnienia konkretnej osoby lub nałożenie na określoną osobę obowiązku, a czym innym rozstrzyganie przez organ w formie decyzji administracyjnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym o zgodności z prawem innej decyzji. W tym drugim przypadku organ nie orzeka w zakresie przyznania komukolwiek lub nałożenia na kogokolwiek prawa lub obowiązku o charakterze materialnoprawnym, czy procesowym.
Mając na uwadze stan prowadzonego postępowania rozpoznawczego Sąd zobowiązał Komisję do wydania aktu w niniejszej sprawie w terminie 4 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W ocenie Sądu, w opisanych wyżej okolicznościach przedmiotowej sprawy, wyznaczony termin czteromiesięczny dla załatwienia sprawy jest terminem dającym realną możliwość poczynienia ustaleń istotnych dla sprawy oraz wydania aktu adekwatnego do ustalonych okoliczności sprawy.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a ppsa (pkt 1 i 2 wyroku) oraz art. 151 ppsa (pkt 3 wyroku) w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 orzekł, jak w sentencji. O zwrocie skarżącemu kosztów postępowania sądowego – wpisu sądowego, opłaty skarbowej od jednego stosunku pełnomocnictwa, kosztów działania jednego pełnomocnika (pkt 4 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).