Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 września 2010 r. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie.
Zarządzeniem z dnia 5 października 2010 r. Sąd zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy skarżący występował do organu wyższego z zażaleniem na niezałatwienie w terminie przez Prezydenta W. sprawy o ustalenie odszkodowania – stosownie do art. 37 kpa, pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni.
Pismem z dnia 18 października 2010 r. skarżący poinformował, że jego siostra B. U. występowała do Wojewody [..,] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponadto wyjaśnił, iż w wyniku rozpoznania ww. zażalenia Wojewoda [..,] postanowieniem z dnia [..,] sierpnia 2010 r., nr [..,] wniesione w sprawie zażalenie uznał za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. - Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a powołanej ustawy.
Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 ppsa, wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem i tylko w przypadkach wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy.
W orzecznictwie przyjmuje się, że wniesienie zażalenia w trybie art. 37 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez stronę ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji, który pozostaje w zwłoce i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 16 listopada 2004 r., sygn. akt II SA/Gd 715/04,LEX nr 203317). Wniesienie zażalenia powoduje natomiast powstanie uprawnienia do wniesienia skargi na bezczynność organu I instancji niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia po złożeniu zażalenia podjął jakiekolwiek czynności określone w art. 37 § 2 kpa (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SAB 210/01).
W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia i nie wniósł zażalenia w trybie art. 37 kpa. Nie ma przy tym znaczenia, że z zażaleniem, stosownie do art. 37 kpa, wystąpił inny uczestnik postępowania.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.