Uzasadnienie
W dniu [...] kwietnia 2013 r. B. Z. reprezentowana przez swojego syna M. M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie dotyczącej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. W skardze wniosła o wyznaczenie pilnego terminu do jej załatwienia oraz wniosła o nałożenie kary na organ dopuszczający się bezczynności. Wraz ze skargą skarżąca nadesłała pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. z którego wynika, iż przed wniesieniem skargi do Sądu wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z wymogami zawartymi w art. 37 § 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż dotyczy ona dotyczy bezczynności w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] odmawiającej zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...], którą stwierdzono, że decyzja Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1969 r., nr [...], odmawiająca uchylenia decyzji Prezydium Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia [...] czerwca 1968 r., nr [...] o odmowie ustalenia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], nr hip. [...], w części dotyczącej sprzedaży lokali nr [...] i [...] w budynku przy ul. [...] wraz z ułamkowymi częściami gruntu oddanymi w użytkowanie wieczyste ich nabywcom wydana została z naruszeniem prawa, a w pozostałej części stwierdzającą ich nieważność.
W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż w dniu [...] września 2008 r. wpłynął do organu wniosek B. Z. reprezentowanej przez adwokata T. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r.. Następnie Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi B. Z. w dniu [...] lutego 2011 r. Organ wskazał również, iż stroną tego postępowania był również M. M., który przedmiotową decyzję odebrał w dniu [...] lutego 2011 r.
Konkludując organ wniósł o oddalenie skargi z uwagi na to, iż w sprawie wydano rozstrzygnięcie, wobec czego Minister nie pozostaje w bezczynności.
Następnie Sąd pismem z dnia [...] lipca 2013 r. wobec niejednoznacznego określenia przedmiotu skargi wezwał pełnomocnika skarżącej B. Z. – M. M. do jednoznacznego wskazania, w terminie 7 dni, czy pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. stanowi skargę na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, czy też pismo to stanowi skargę na bezczynność w rozpoznaniu innego wniosku, bądź podjęciu czynności z zakresu administracji publicznej, a jeżeli tak, to zobowiązał go do wskazania o jaki wniosek lub czynność chodzi.
Jednocześnie Sąd poinformował, iż brak odpowiedzi na powyższe wezwanie spowoduje, iż Sąd uzna, iż jest to skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r.. Powyższe wezwanie M. M. będący pełnomocnikiem skarżącej odebrał w dniu [...] lipca 2013 r.. Pozostało ono jednak bez odpowiedzi, w związku z czym Sąd przyjął, iż jest to skarga na bezczynność Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z regulacjami prawnymi zawartymi w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a) kontrola działalności organów administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności.
Jest natomiast w niniejszej sprawie okolicznością bezsporną, że w dniu [...] lutego 2011 r. Minister Infrastruktury wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r., a więc Minister rozpoznał wniosek skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika z dnia [...] września 2008 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jest także okolicznością bezsporną, że skarżąca, ani pozostałe strony tego postępowania nie złożyli skargi na to rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego.
W ocenie Sądu w tych okolicznościach sprawy nie można więc stwierdzić bezczynności organu - tj. Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (poprzednio Ministra Infrastruktury) z uwagi na to, iż Minister Infrastruktury rozpoznał wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy wydając decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. tj. ponad 2 lata przed tym jak skarżąca złożyła skargę na bezczynność organu do Sądu.
Jeśli natomiast, czego skarżąca nie sprecyzowała na wezwanie Sądu, jej intencją jest wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie określonego wniosku o zmianę decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozowju Miast z dnia [...] stycznia 2000 r. nr [...], to należało to wyraźnie zaznaczyć i wówczas Sąd by się do tego odniósł. Wskazać przy tym należy, że jeśli takie były rzeczywiste intencje skarżącej to można było je osiągnąć również poprzez zaskarżenie decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. lub wystąpienie z kolejnym wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r.. Jednakże przy braku sprecyzowania skargi Sąd poprzestał na ocenie tego, co wynikało z rygoru zarządzenia zwartego w wezwaniu z dnia 9 lipca 2013 r.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako bezzasadną oddalono. O kosztach postępowania w pkt 2 orzeczono na podstawie art. 223 § 2 P.p.s.a. nakazując ściągnąć od strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem niepobranego wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie jest stały i wynosi 100 zł.