Uzasadnienie
Pismem z [...] lutego 2017 r. K.B. złożyła skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Budownictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...], Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1951 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], nr hip. [...], dz. ew. [...] z obr. [...].
W dniu [...] lutego 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo, w którym skarżąca cofnęła skargę z uwagi na wydanie przez organ w dniu [...] lutego 2017 r. decyzji nr [...]. Decyzja tą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] października 1951 r. oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] kwietnia 1951 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.) dalej P.p.s.a. wskazuje, iż skarżący może cofnąć skargę. Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi. Z tego względu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a. umorzył postępowanie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.