Uzasadnienie
UZASADNIENIA
J. L., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. F., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 sierpnia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania.
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym sprawy:
Decyzją z dnia [...] stycznia 1967 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych orzekło o wywłaszczeniu bez odszkodowania części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], wpisanej w księdze wieczystej Państwowego Biura Notarialnego w [...] KW nr [...], oznaczonej katastralnie jako parcele nr [...]o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m², nr [...] o pow. [...] m² i nr [...] o pow. [...] m² z całej nieruchomości o pow. [...] ha, stanowiącej współwłasność J. L., R. L. i E.W.
Wnioskiem z dnia 9 sierpnia 2006 r. spadkobiercy byłych właścicieli: J.L., K.S., B. L., E. W.i R.L. wystąpili o stwierdzenie nieważności w/w decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania za wywłaszczoną część nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności opisanej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi M.S. (jednego ze spadkobierców K. S.), wyrokiem z dnia 27 października 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 2218/10 uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Doręczenie Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawomocnego orzeczenia i zwrot akt administracyjnych nastąpiło w dniu 10 października 2012 r.
Zawiadomieniem z dnia 5 listopada 2012 r. organ poinformował strony postępowania, że w związku z powołanym wyrokiem ponownie będzie rozpoznawany wniosek z dnia 9 sierpnia 2006 r. oraz pouczył m.in. o treści art. 10 § 1 kpa.
Pismem z dnia 15 listopada 2012 r. wnioskodawcy złożyli "wezwanie do usunięcia stanu przewlekłości", a następnie pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. J. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie sprawy przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy przyznania odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) – powoływanego dalej jako "kpa", organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast przepisu art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).
Wyjaśnić ponadto należy, że w doktrynie wskazuje się, iż z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy ma miejsce takie działanie lub zaniechanie organu, które sprowadza się do prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, tezy do art. 149). Również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, tezy do art. 37).
Jeśli zatem w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Wskazać ponadto należy, że zgodnie z treścią art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "ppsa", Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z przepisu powyższego wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi na przewlekłość wyłącza możliwość jej uwzględnienia, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wydania. W takiej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
W niniejszej sprawie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. rozpoznał wniosek z dnia 9 sierpnia 2006 r. o stwierdzenie nieważności decyzji. Wydanie przez organ powyższego orzeczenia wyłącza możliwość uwzględnienia przez Sąd skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania nawet wówczas, gdy decyzja ta podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Skoro zatem w/w decyzja Ministra została wydana po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ale przed rozpoznaniem skargi przez Sąd, uznać należy, że organ załatwił sprawę, zaś postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, gdyż w jego toku wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna.
W tym miejscu wskazać jednak należy, że przepis art. 149 ppsa w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo nie miały takiego charakteru. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, że choć istotnie rozpoznanie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosku z dnia 9 sierpnia 2006 r. nastąpiło z naruszeniem terminów przewidzianych kodeksem postępowania administracyjnego, to zaistniałe w sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 119 pkt 2 w związku z art. 120, art. 149 § 1, art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji