Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 września 2010 r. P. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę decyzji administracyjnej z dnia [...] listopada 1989 r., nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na przeniesienie prawa własności lokalu położonego w W. przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, iż organem właściwym do rozpoznania skargi jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. W związku z powyższym Wojewoda [...] działając na podstawie art. 65 § 1 kpa, postanowieniem z dnia [...] września 2010 r, nr [...] przekazał podanie P. Z. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądami administracyjnymi badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z przywołanym przepisem, skarga na bezczynność organu administracji (pkt 8) przysługuje wyłącznie w tych sprawach, w których organ administracji ma obowiązek wydać: 1) decyzję administracyjną;
- 2) postanowienie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na bezczynność Wojewody [...], nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego.
Przedmiotem skargi jest niezałatwienie przez organ zażalenia skarżącego, złożonego w trybie art. 37 kpa.
Zgodnie z art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie zaś do dyspozycji art. 37 § 2 kpa, organ wymieniony w § 1 tegoż artykułu, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.
Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, jest szczególnym środkiem przysługującym stronie postępowania, mającym całkowicie inny charakter aniżeli zażalenie, o którym mowa w art. 141-144 kpa. Rozpatrując to zażalenie organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Na podstawie art. 37 § 2 kpa w związku z art. 123 § 1 kpa i art.141 § 1 kpa uznać należy, iż sprawy te są załatwiane postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienia te nie podlegają zatem zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. A zatem skargę na bezczynność polegającą na niewdaniu postanowienia w trybie art. 37 § 2 kpa jest również niedopuszczalna. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W ocenie Sądu, właściwą drogą do osiągnięcia przez skarżącego zakładanego przez niego celu, tj. spowodowania merytorycznego rozpatrzenia przez Prezydenta [....] W. wniosku o zwrot nieruchomości, winno być wniesienie skargi na bezczynność organu I instancji, czyli Prezydenta [...] W. W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.