Uzasadnienie
W. K. i M. K., reprezentowani przez adw. I. R., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 14 maja 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], ozn. hip. "[...]".
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem z dnia 7 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do przesłania, w terminie 7 dni, zażalenia M. K. na niezałatwienie sprawy w terminie, wniesionego do Wojewody [...] w trybie art. 37 § 1 Kpa, pod rygorem odrzucenia skargi M. K.. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że zażalenie do Wojewody [...] złożył jedynie W. K.. W związku z powyższym pełnomocnik cofnął skargę wniesioną w imieniu M. K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Z powołanych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 Kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronom przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
Jak wynika z akt sprawy M. K. nie wniosła do Wojewody [...] zażalenia, o jakim mowa w art. 37 Kpa. Z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] jednoznacznie wynika, że ze stosownym zażaleniem wystąpił jedynie pismem z dnia 27 czerwca 2013 r. W. K., reprezentowany przez adw. I. R.. Sama skarżąca pismem z dnia 21 sierpnia 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, potwierdziła powyższe ustalenia. W związku z powyższym skarga przez nią wniesiona, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. Tym samym brak było podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku M. K. o cofnięcie skargi w zaskarżonej przez nią części.
Skarga W. K. stanowić będzie przedmiot odrębnego rozstrzygnięcia Sądu.