Uzasadnienie
I.R., pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie prowadzonej pod nr [...], której przedmiot dotyczy rozpoznania wniosku skarżącej z dnia 17 lutego 2009 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej [...], stanowiącej współwłasność A. i S. małż. M., a faktycznie ich spadkobierców: [...].
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie Minister Infrastruktury (dopiero po ponad dwóch latach) wydał decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], którą umorzył postępowanie o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1960 r. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, skarżąca wniosła (pismem z dnia 5 grudnia 2011 r.) wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Następnie, I. R. wskazała, że pomimo wyznaczenia przez organ terminu załatwienia sprawy – do dnia 30 kwietnia 2012 r., rozstrzygnięcie na dzień wnoszenia skargi w przedmiocie jej wniosku z dnia 5 grudnia 2011 r. nie zapadło.
W odpowiedzi na skargę, oraz w piśmie z dnia 5 sierpnia 2013 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez Sąd – o jej oddalenie. Uzasadniając stanowisko w zakresie odrzucenia skargi organ wyjaśnił, że I. R. wniosła skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a zatem bez wyczerpania środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Argumentując zaś stanowisko o oddalenie skargi, Minister wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] zawiesił postępowanie z wniosku z dnia 5 grudnia 2011 r. - do czasu otrzymania prawomocnego postanowienia właściwego sądu o nabyciu spadku lub zarejestrowanego notarialnie aktu poświadczenia dziedziczenia.
Następnie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Minister podjął zawieszone ww. postępowanie.
Na wezwanie Sądu o wskazanie, czy przed wniesieniem powyższej skargi do Sądu, skarżąca skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez organ w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – I. R. (pismem z dnia 27 czerwca 2013 r.) poinformowała, że pismem z dnia 26 lipca 2011 r. wypełniła tą przesłankę wnosząc o ustalenie zaistnienia przewlekłości postępowania Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., który to przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Z powołanej regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, przed jej wniesieniem do Sądu, strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 k.p.a, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronom przysługuje zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie (wezwanie) to służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny.
Jak wynika z akt administracyjnych, I. R. wezwania takiego do właściwego organu, tj. do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, nie skierowała. Tym samym Sąd stwierdził, że przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Co prawda, I. R. - na wezwanie Sądu – wskazała, iż wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a. - powołując się na pismo z dnia 26 lipca 2006 r. skierowane do organu, jednakże podkreślenia wymaga, że po wpłynięciu przedmiotowego pisma Minister Infrastruktury wydał decyzję z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] umarzającą postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] grudnia 1960 r., nr [...] w części (...).
Przedmiotowe postępowanie dotyczy natomiast przewlekłego prowadzenia, przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], a zatem odrębnego postępowania. Tym samym, w takiej sytuacji, konieczne jest także wyczerpanie trybu w rozumieniu przepisu art. 37 § 1 k.p.a. Jak wynika zaś z akt sprawy, i pisma skarżącej z dnia 27 czerwca 2013 r., I. R. nie wzywała Ministra do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przed wniesieniem skargi do Sądu w związku z nierozpoznaniem przez Ministra jej wniosku z dnia 5 grudnia 2011 r.
Wniesienie natomiast skargi do sądu administracyjnego przed wcześniejszym wykorzystaniem przez skarżącą przysługującego jej środka odwoławczego na drodze administracyjnej w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych niż określone w pkt 1-5 p.p.s.a., czyli również gdy została ona złożona bez zachowania wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd postanowił jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji postanowienia).