Uzasadnienie
Skarżący: R. K., B. K., D. K., L. K., K. K.(1), K. K.(2), Z. K., G. S. i B. I. w skardze z [...] października 2020 r. wnieśli o wyznaczenie Ministrowi Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju, Pracy i Technologii) siedmiodniowego terminu, liczonego od dnia uprawomocnienia się wyroku, do przekazania akt Wojewodzie [...], stosownie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1275/18 oraz o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1275/18 uchylił wyrok Sądu I instancji oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa oraz decyzję Wojewody [...]. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał aka sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który 21 lipca 2020 r. przekazał je Ministrowi Rozwoju. Minister odnotował wpływ akt 27 lipca 2020 r. Skarżący [...] września 2020 r. skierowali do Ministra ponaglenie, wyznaczając organowi termin przekazania akt do [...] września 2020 r. Podnieśli, że termin ten upłynął bezskutecznie.
Skarżący podali, że Minister był stroną postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i to na nim ciąży obowiązek przekazania akt sprawy właściwemu do wydania decyzji organowi.
Odpowiadając na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że akta sprawy wraz z wyrokiem wpłynęły do organu 27 lipca 2020 r. Po złożeniu ponaglenia przez skarżących, organ [...] września 2020 r. przekazał akta sprawy Wojewodzie [...]. Minister wskazał, że skarga na bezczynność została złożona już po przekazaniu akt właściwemu organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została złożona po dokonaniu przez organ czynności. Minister przekazał akta administracyjne wraz z wyrokiem NSA Wojewodzie [...][...] września 2020 r., a przedmiotowa skarga opatrzona datą [...] października 2020 r. wpłynęła do organu w tym dniu.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale tej podkreślił, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Uchwała ta wprawdzie dotyczyła wniesienia skargi na bezczynność po wydaniu decyzji, jednakże argumenty w niej wskazane należy analogicznie odnieść do skarg na bezczynność na inne niż decyzje akty lub czynności administracji publicznej objęte kognicją sądów administracyjnych, tj. także skargi (jak w niniejszej sprawie) wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa i art. 232 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.