Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 sierpnia 2021 r. J. N. i K. N. (dalej skarżący) reprezentowani przez adwokata D. J., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z 20 marca 2017 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...].
Skarżący wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 291/18 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania w/w wniosku odszkodowawczego, w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto wskazano, iż wbrew obowiązkowi do dnia dzisiejszego Prezydent [...] nadal nie podjął rozstrzygnięcia i nie wydał decyzji merytorycznej. Podniesiono również, iż organ nie powiadomił o przyczynach milczenia i nieuzasadnionej zwłoki w załatwieniu sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), (powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
Powyższy przepis jako podstawę odrzucenia skargi wskazuje, m.in. stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Z treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. wynika ponadto, że powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). Konsekwencją faktu, że prawomocny wyrok korzysta z powagi rzeczy osądzonej jest natomiast to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami. W takiej sytuacji zachodzi bowiem podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż sprawa niniejsza zainicjowana została skargą J. N. i K. N. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...].
Stwierdzić należy, że wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 291/18 Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], w terminie czterech miesięcy od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wyrok ten stał się prawomocny od dnia 14 marca 2019 r.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie wystąpiła tożsamość przedmiotowa, gdyż obie skargi dotyczą bezczynności organu w rozpoznaniu tego samego wniosku z 20 marca 2017 r. Nie ma również wątpliwości co do występującej tożsamości podmiotowej, bowiem skargę w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. wnieśli J. N. i K. N., a zatem te same osoby, które złożyły skargę w niniejszej sprawie.
Powyższe, w ocenie Sądu przemawia za uznaniem, że z uwagi na prawomocny wyrok z dnia 18 grudnia 2018 r. korzystający z powagi rzeczy osądzonej, kolejna skarga wniesiona na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania tego samego wniosku odszkodowawczego jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 1 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia