Uzasadnienie
T.K., A.K. i J.A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] domagając się nakazania przez Sąd zakończenia postępowania poprzez wydanie decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu podał, że pismem z 27 maja 2013 r. strony zostały poinformowane o niemożności zakończenia postępowania oraz, że decyzja w sprawie zostanie wydana do dnia 30.09.2013 r.
Na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. pełnomocnik organu podniósł, że głównym powodem nie wydania decyzji jest brak środków finansowych na wypłatę odszkodowań nie tylko w tej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Badając wniesioną skargę na bezczynność Sąd uznał ją za zasadną.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.
Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną sąd zobowiązuje organ do wydania aktu (...) w określonym terminie – art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy tym sąd może orzec jedynie o obowiązku wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o prawach lub obowiązkach skarżącego (postanowienie NSA z 16.10.1996 r. sygn. akt II SAB/Wa 13/96 niepublik).
Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 kpa wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Wynika bowiem z materiału dokumentacyjnego, że wniosek skarżących o odszkodowanie za nieruchomość "[...]" jest z dnia 29 maja 2006 r. Po wszczęciu postępowania organ wykonywał szereg czynności gromadząc materiał dowodowy, zwracając się do różnych instytucji pozyskując materiał archiwalny niezbędny do rozpatrzenia wniosku. Zostało także zlecone sporządzenie operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego. Operat taki został sporządzony w dniu 10 lutego 2011 r. Po złożeniu operatu przez rzeczoznawcę majątkowego organ nie podejmował żadnych czynności i nie wydał decyzji.
Nie można bowiem uznać za czynności organu wystosowanie do stron dwukrotnie pism informujących o przewidywanym terminie zakończenia postępowania tj. pisma z dnia 2.11.2011 r. informujące o zakończeniu postępowania do 31.01.2012 r. i pisma z 27.05.2013 r. informujące o przewidywanym terminie wydania decyzji do dnia 30.09.2013 r. Terminy te z resztą nie zostały przez organ dochowane a nie wynika by przesuwanie w czasie terminu wydania decyzji były uzasadnione koniecznością przeprowadzenia przez organ czynności niezbędnych do zakończenia postępowania.
Należy również wskazać, że Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia na nie załatwienie sprawy wniesionego przez skarżących, postanowieniem z [...].07. 2011 r. nr [...], wyznaczył Prezydentowi W. termin na załatwienie sprawy do dnia 26.10.2011 r.
Uwzględniając powyższe ustalenia należy stwierdzić, że po dniu 10 lutego 2011 r. tj. po sporządzeniu operatu szacunkowego organ nie podejmował żadnych czynności co oznacza, że zarówno w dacie złożenia skargi jak i w dacie orzekania przez Sąd Prezydent W. pozostawał bezczynny co czyni skargę zasadną.
Mając na uwadze to, że w początkowym okresie po wszczęciu postępowania organ bardzo aktywnie gromadził materiał dowodowy a nie wydanie decyzji do dnia orzekania przez Sąd nie jest spowodowane złą wolą organu ale okolicznością obiektywną – brakiem środków finansowych na wypłatę odszkodowania i koniecznością ich zgromadzenia Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.