Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 marca 2015 r. skargi M. P., L. P., M. P. i G. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Intrastruktury i Rozwoju wniósł o jej odrzucenie.
Zarządzeniem z dnia 13 maja 2015 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do wykazania następstwa prawnego skarżących po J. P. W odpowiedzi na ww. zarządzenie pełnomocnik skarżących przedłożył akt poświadczenia dziedziczenia, z którego wynika, że J. P. zmarł w dniu [...] lipca 2012 r.
Zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do wskazania, czy przed wniesieniem skargi został wyczerpany tryb zaskarżenia uregulowany w art. 37 k.p.a.
W odpowiedzi na ww. zarządzenie pełnomocnik skarżących wskazał, że w niniejszej sprawie w dniu 6 listopada 2012 r. zostało skierowane wezwanie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzone postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., ale też z mocy art. 52 § 2 p.p.s.a, ograniczona - do skarg wniesionych po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a zatem na rozstrzygnięcie podjęte w sprawie administracyjnej, przez organ drugiej instancji.
Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli takiego organu nie ma – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 6 listopada 2012 r. pełnomocnik J. P. wezwał Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże powyższe wezwanie nie mogło zostać uznane za wyczerpujące środki zaskarżenia wskazane w powyższych przepisach, albowiem jak wynika z aktu poświadczenia dziedziczenia rep. [...] nr [...] sporządzonego [...] lipca 2012 r. przed notariuszem A. S. w dacie składania ww. wezwania skarżący już nie żył. Zgonie bowiem z § 2 ww. aktu poświadczenia dziedziczenia J. P. zmarł w dniu [...] lipca 2012 r. w Z., co zostało stwierdzone aktem zgonu wydanym przez Urząd Stanu Cywilnego w Z. nr [...]. Tymczasem zgodnie z art. 101 § 2 k.c. umocowanie wygasa ze śmiercią mocodawcy lub pełnomocnika, chyba że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Powyższe oznacza, że w dniu 6 listopada 2012 r. pełnomocnik nie był już umocowany do działania w imieniu zmarłego J. P., zaś wezwanie nie może być uznane za skutecznie złożone.
Jednocześnie zarówno z akt administracyjnych sprawy, jak również z pisma pełnomocnika skarżących, będących następcami prawnymi J. P. nie wynika, by wezwali oni organ, którego bezczynność uczynili przedmiotem skargi, do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Do przyczyn tych zalicza się m.in. sytuację, gdy skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem i odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji, o zwrocie kosztów orzekając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.