Uzasadnienie
- I. Stan faktyczny
- 1. Pismem z 16 lutego 2015 r. B. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w rozpoznaniu wniosku o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu nieruchomości [...]położonej przy ul. [...] ozn. hip. N [...].
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że wniosek z dnia 19 czerwca 1999 r. spadkobierców przedwojennego właściciela gruntu – M. G.-T., I. S. i E. L. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Skarżąca wskazała również szczegółowy przebieg postępowania administracyjnego dotyczący rozpoznania przedmiotowego wniosku oraz podała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2022/13, oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Po zwrocie sprawy Prezydent [...] przez okres ośmiu miesięcy nie podjął żadnych czynności w sprawie. Skarżąca zauważyła także, że organ nie dochował również trzymiesięcznego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z [...] maja 2014 r., nr [...], wydanego wskutek wniesionego przez nią zażalenia.
Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie doszło do nieuzasadnionej zwłoki postępowania. Ponadto, w ocenie skarżącej, organ nie dopełnił swojego obowiązku, gdyż nie informował o niezałatwieniu sprawy, nie podał nowego terminu jej załatwienia, oraz nie podał rzeczywistej przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie. Sprawa, pomimo upływu terminów określonych w art. 35 i 36 Kpa, nie została wciąż rozstrzygnięta.
- 2. W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi z uwagi na jej skomplikowany charakter. Organ wskazał, iż decyzja w sprawie zostanie wydana do 31 lipca 2015 r.
- II. Uzasadnienie prawne
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
1. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
2. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności, wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
3. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 Ppsa - a więc zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem, że Prezydent [...] od lipca 2013 r. nie rozpoznał wniosku dekretowego i nadal pozostaje w zwłoce.
4. Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, w szczególności pomimo upływu ustawowego terminu określonego art. 35 § 1 Kpa nie zakończył postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi oraz zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia wniosku w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 Kpa i dokonywał czynności w celu skompletowania materiału dowodowego sprawy, o czym informował strony postępowania. Z tych też przyczyn nie było podstaw do wymierzenie organowi grzywny.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa i art. 205 § 2 Ppsa.