Uzasadnienie
Pismem z 12 października 2020 r. J. K. (dalej jako skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] października 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego rozpatrzył odwołanie skarżącej i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...].
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania poprzez wydanie ostatecznej decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako ppsa). Podkreślił także, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ppsa (pkt 1 sentencji). Zwrot wpisu nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa (pkt 2 sentencji).