Uzasadnienie
H. S.-K. pismem z dnia 6 marca 2015 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 15 kwietnia 2011 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość o pow. [...] m2 położoną w [...] przy dawnej ul. [...], oznaczoną dawnym numerem hipotecznym "[...]". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że jej wniosek z dnia 15 kwietnia 2011 r. nie został rozpatrzony w ustawowym terminie. Organ nie dochował również czteromiesięcznego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], wydanego wskutek wniesionego przez nią zażalenia.
Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie doszło do nieuzasadnionej zwłoki postępowania. Ponadto, w ocenie skarżącej, organ nie dopełnił swojego obowiązku, gdyż nie informował o niezałatwieniu sprawy, nie podał nowego terminu jej załatwienia, oraz nie podał rzeczywistej przyczyny niezałatwienia sprawy w terminie. Sprawa, pomimo upływu terminów określonych w art. 35 i 36 Kpa, nie została wciąż rozstrzygnięta.
Skarżąca wniosła o wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy i zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa"), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie wydał decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności, wskazanych w art. 3 § 2 Ppsa (vide wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony, poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie w przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie bezczynności Prezydenta [...], a tym samym wydanie orzeczenia, o którym mowa w art. 149 § 1 Ppsa - a więc zobowiązanie organu do wydania aktu w określonym terminie. Poza sporem jest bowiem, że Prezydent [...] od kwietnia 2011 r. nie rozpoznał wniosku skarżącej o ustalenie odszkodowania za nieruchomość [...] i nadal pozostaje w zwłoce. Wojewoda [...] postanowieniem z [...] maja 2014 r. nr [...], uznał zażalenie skarżącej na niezałatwienie sprawy za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie rozstrzygnięcia wynoszący 4 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Jedynymi czynnościami jakie wykonał organ było wystąpienie do Urzędu [...] Biura Gospodarki Nieruchomościami dla Dzielnicy [...] o akta dotyczące realizacji inwestycji na przedmiotowej nieruchomości (pismo z dnia 1 sierpnia 2014 r.), zwrócenie się do Urzędu [...] Biura Administracyjno-Gospodarczego o akta dotyczące realizacji inwestycji na przedmiotowej nieruchomości (pismo z dnia 30 września 2014 r.) oraz poinformowanie skarżącej o nowym terminie załatwienia sprawy (pismo z dnia 30 września 2014 r. i kolejne pismo z dnia 2 lutego 2015 r.).
Wobec powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie Prezydent [...] nie wywiązał się z ustawowych obowiązków, w szczególności pomimo upływu ustawowego terminu określonego art. 35 § 1 Kpa nie zakończył postępowania. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał zasadność skargi oraz zobowiązał Prezydenta do rozpatrzenia wniosku w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu. Sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że organ dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 36 Kpa i dokonywał czynności w celu skompletowania materiału dowodowego sprawy, o czym informował strony postępowania.
Odnośnie wniosku o zobowiązanie Prezydent [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie Sąd stwierdził, że brak jest podstawy prawnej do takiego działania Sądu. Należy jedynie zasygnalizować, że właściwym instrumentem w tym zakresie jest skarga powszechna uregulowana w art. 227 Kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.