Uzasadnienie
Pismem z 21 czerwca 2022 r., nadanym w formie elektronicznej A. B. (dalej jako: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku z 24 lutego 2022 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 10 lipca 2019 r. nr: ŚR/002558/ZZ/07/2019, w sprawie zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r. znak: UD-VI-WSZ-SR-1.376.2019.MGR/45.DBA/ Prezydent m.st. Warszawy odmówił wznowienia postępowania w sprawie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego powyżej 5 roku życia. W dniu 8 kwietnia 2022 r. przesłano do skarżącej, za pomocą systemu informatycznego przedmiotową decyzję. Z urzędowego poświadczenia doręczenia nie wynika jednak by skarżąca odebrała kierowaną do niej w ten sposób korespondencję, a przesyłka została uznana za skutecznie doręczoną, przyjmując fikcję doręczenia.
Zauważyć należy jednakże, iż organ błędnie wskazał nazwę adresata dokumentu tj. "[...]@wp.pl", zamiast: [...]@wp.pl. Nie zmienia to faktu, że skarżącej zostało ponownie doręczone przedmiotowe postanowienie 21 czerwca 2022 r. – czego skarżąca nie kwestionuje. Ewentualne błędy w doręczeniu skarżącej postanowienia z 5 kwietnia 2022 r. znak: UD-VI-WSZ-SR-1.376.2019.MGR/45.DBA/ Prezydenta m.st. Warszawy, nie zmienia faktu, iż skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy, w przedmiocie rozpoznania wniosku z 24 lutego 2022 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 10 lipca 2019 r. nr: ŚR/002558/ZZ/07/2019, w dniu 21 czerwca 2022 r., a więc już po dacie wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.
W uchwale składu siedmiu sędziów z 22 czerwca 2020 r. sygn. II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji w danej instancji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329). Podkreślił także, że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, natomiast tylko celem wtórnym jest uzyskanie prejudykatu w celu odszkodowawczym, a zatem za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 269 § 1 ppsa sądy administracyjne są związane uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego i dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzeczono jak w postanowieniu