Uzasadnienie
E. Z. i A. G. pismem z dnia 31 maja 2013 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., zarzucając organowi, że nie rozpoznał wniosku z dnia 14 grudnia 2005 r. o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną – ul. [...] z nieruchomości objętej księgą hipoteczną "[...] hip. nr [...]" i "[...] hip. nr [...]" ozn. jako działki ew. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 i nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m2 w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, naruszając w ten sposób art. 35 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Jednocześnie stwierdzili, że A. G. złożył do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, tym samym przesłanki z art. 37 k.p.a. zostały spełnione.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. stwierdził, że podczas postępowania informował strony o przewidywanym terminie rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, ostatnio pismem z dnia 25 kwietnia 2013 r., którym poinformowano o niemożności zakończenia sprawy do końca I kwartału roku 2013, oraz podejmował działania w celu jak najszybszego zakończenia sprawy przedmiotowego odszkodowania. Jednocześnie podkreślił, że traktuje sprawę skarżących jako priorytetową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym to organem jest w sprawie niniejszej Wojewoda [...].
Stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] rozpoznał zażalenie A. G. i E. G. na niezałatwienie sprawy w terminie. Natomiast E. Z. nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia zażalenia do Wojewody [...], tak więc jej skargę, jako niedopuszczalną, należało odrzucić.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.