Uzasadnienie
P.S. pismem z 27 czerwca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku z 18 maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Prezydenta W. o odmowie przyznania pomocy finansowej na wynajem pokoju, zakup karty miejskiej, żywności, odzieży i obuwia.
W dniu 18 maja 2015 r. za pośrednictwem platformy EPUAP P.S. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosek z dnia 18 maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
W dniu 19 czerwca 2015 r. P.S. – za pośrednictwem platformy EPUAP – skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 kpa dotyczące jego wniosku z dnia 18 maja 2015 r.
Pismem z dnia 27 czerwca 2015 r. P.S. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku z 18 maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...].
Skarżący wniósł o wyznaczenie organowi terminu załatwienia sprawy oraz wymierzenie grzywny. Zarzucił notoryczne naruszanie art. 35 i 36 k.p.a. Odpowiadając na skargę organ wyjaśnił, że poprzez składanie licznych wniosków skarżący przyczynia się do opóźnień w rozpatrywaniu jego podań. Organ szczegółowo przedstawił całość sprawy dotyczącej ilości i różnorodności skarg wnoszonych przez P.S. – wyjaśniając, dlaczego nie nadano biegu jego wnioskowi. Organ zaznaczył, że od każdej otrzymanej decyzji pozytywnej bądź odmownej skarżący składa odwołanie, a następnie od każdego z otrzymanych rozstrzygnięć składa wnioski o:
- - sprostowanie oczywistej omyłki – opuszczenie litery w imieniu członka składu orzekającego,
- - uzupełninie pouczenia poprzez podanie policyjnego adresu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,
- - sprostowanie oczywistej omyłki co do imienia członka składu orzekającego – w sytuacji, gdy wśród członków składu nie było osoby o takim imieniu,
- - sprostowanie omyłki polegającej na opuszczeniu znaku "/" w treści decyzji,
- - stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji Kolegium oraz organu I instancji, w tym decyzji, które już nie istniały w obrocie prawnym,
- - "wygaśnięcie" wszystkich decyzji – organu I i II instancji - wydanych w sprawach z wniosku skarżącego,
- - wznowienie postępowania w stosunku do decyzji pierwszej i drugiej instancji.
W dniu 29 kwietnia 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło nadesłane przez organ wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa dotyczące wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Oznacza to, że skarżący wyczerpał tryb z art. 37 k.p.a. do wniesienia skargi do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest częściowo zasadna.
Stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2015 r. poz. 658) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W niniejszej sprawie skarga z 27 czerwca 2015 r. wpłynęła do organu w dniu 29 czerwca 2015 r., zatem zastosowanie będzie miał przepis art. 149 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015r.
Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że bezczynność ma miejsce wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem aktu. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność organu, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie rozpoznało do dnia orzekania przez Sąd wniosku skarżącego z dnia 18 maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Oznacza to, że organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego.
Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż nie każde naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Ocena, czy naruszenie prawa ma charakter rażący powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność ma charakter rażący, jeżeli brak działania organu w sposób oczywisty pozbawiony jest jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (wyrok NSA z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt I OSK 722/15). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym także terminów do załatwienia sprawy.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie przekroczenie przez organ terminu załatwienia wniosku skarżącego nie wynikało z celowego działania organu (unikania podejmowania rozstrzygnięcia), lecz wiązało się okolicznościami podanymi przez organ w odpowiedzi na skargę. Skarżący składa do organu dziennie od kilku do kilkunastu pism, wniosków i żądań, które wymagają stosownego załatwienia zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami. Nie ulega wątpliwości, że składane przez skarżącego pisma wymagają analizy, dokładnego wyjaśnienia i zbadania, co wiąże się z dużym nakładem czasu i pracy. Tym samym, w ocenie Sądu nie można uznać, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższych przyczyn Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O oddaleniu skargi w pozostałej części orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a.