Uzasadnienie
Pismem z 26 maja 2021 r. A. B.(dalej jako skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "pozew o odszkodowanie za bezczynność". Z uwagi na treść powyższego pisma zostało one zakwalifikowane jako skarga na bezczynność Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (obecnie Minister Rozwoju i Technologii) w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] lutego 2019 r. nr [...].
Pismem z 8 października 2021 r. wezwano skarżącego do wskazania, czy przed wystąpieniem ze skargą na bezczynność zwracał się z ponagleniem do Ministra Rozwoju i Technologii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 dalej jako ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 53 § 2b ppsa skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak zaś wynika z art. 37 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako kpa), ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, a w przypadku gdy nie ma organu wyższego stopnia – do organu prowadzącego postępowanie.
Zważywszy, że organem prowadzącym postępowanie w niniejszej sprawie był minister, ponaglenie powinno zostać skierowane do tego organu. W aktach sprawy brak jest ponaglenia skarżącego. W odpowiedzi na wezwanie z 8 października 2021 r. skarżący nadesłał kserokopie pism, którymi zwracał się do Wojewody [...] o wydanie decyzji i wypłacenie odszkodowania. Pisma powyższe są skierowane do organu I instancji a nie do organu prowadzącego postępowanie odwoławcze, nie spełniają zatem wymogu z art. 37 § 3 kpa i nie mogą zostać uznane za ponaglenie.
W takich okolicznościach należy uznać, że skarżący nie wyczerpał trybu przed wniesieniem skargi, przez co jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.
Dlatego orzeczono jak w sentencji.