Uzasadnienie
M.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia [...] marca 2017 r. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie nierozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o umorzenie postępowania przed Sądem z uwagi na wydaną w dniu [...] marca 2017 r. decyzję nr [...], którą organ uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w całości, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ.
Zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2017 r. skarżąca została wezwana do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], a jeśli tak, to należało nadesłać to wezwanie, w terminie 7 dni, od daty doręczenia zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 t.j.) powoływanej dalej jako P.p.s.a.). Jednocześnie pouczono skarżącą o treści art. 37 § 1 i § 2 Kpa.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie odebrała ww. wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki.
Stosownie do postanowień art. 73 P.p.s.a. w razie, gdy nie jest możliwe ani doręczenie właściwe, ani zastępcze pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa powyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się zatem za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego.
W niniejszej sprawie, z uwagi na to, że nie zastano skarżącej zastosowano doręczenie w trybie przewidzianym w art. 73 P.p.s.a.
Wezwanie do nadesłania wezwania do usunięcia naruszenia prawa uważa się zatem za skutecznie doręczone w dniu 23 maja 2017 r., a termin do jego wykonania upłynął z dniem 30 maja 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku skarg na bezczynność organu wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 Kpa. Skarżąca nie odpowiedziała także na wezwanie Sądu wzywające do wykazania, że tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa. został zachowany.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.