Uzasadnienie
B. S. (dalej jako,,skarżący") pismem z 11 grudnia 2024 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpoznania zawiadomienia o przestępstwie. W uzasadnieniu wskazał, że 9 sierpnia 2024 r. zawiadomił o popełnieniu przestępstwa w Prokuraturze Okręgowej w S., informując jednocześnie o zatrzymaniu przestępcy 24 sierpnia 2024 r. W dalszej części pisma skarżący wyjaśnił, iż 4 października 2024 r. poinformował o tym Prokuraturę Krajową, co nie przyniosło efektu.
Skarżący wskazał, że zatrzymany dalej kontynuuje działalność przestępczą pomimo zatrzymania, a w związku z tym prosi o podjęcie zdecydowanych działań, które mu to uniemożliwią. Ponadto, skarżący poinformował o wniesieniu 23 listopada 2024 r. ponaglenia, na które pomimo upływu 14 dni nie otrzymał odpowiedzi, w związku z czym wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia sprawy, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i zasądzenie sumy pieniężnej od organu na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej jako,,p.p.s.a.".
W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, (dalej jako,,organ") wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż dane skarżącego nie znajdują się w bazie skarg i wniosków ABW. Zdaniem organu, treścią pisma skarżącego była wyłącznie informacja, iż przekazał on nieznanemu adresatowi zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w Prokuraturze Okręgowej w S., w związku z czym pismo skarżącego przyjęto jako ogólną informację, która nie spełniała wymogów zakwalifikowania jej jako skargi lub wniosku na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
W ocenie organu skarga powinna podlegać odrzuceniu z uwagi na to, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a dotyczy ewentualnego postępowania karnego na podstawie zawiadomienia skarżącego, o którym mowa w skardze. Mając powyższe na uwadze organ wniósł o odrzucenie skargi, a w razie nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie wniósł o jej oddalenie jako bezprzedmiotowej, albowiem skarga nie zawiera jakichkolwiek treści pozwalających na zidentyfikowanie jej przedmiotu jako sprawy administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. wynika, że skarga na bezczynność nie jest dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w powyższych przepisach.
Rozpatrywanie spraw zainicjowanych wnioskiem o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, czy zawiadomieniem o podejrzeniu popełnienia przestępstwa regulują przepisy kodeksu postepowania karnego, a nie procedury administracyjnej.
W konsekwencji czego także na gruncie procedury karnej, a nie administracyjnej podejmowane są czynności i akty procesowe w takich postępowaniach. W myśl art. 306 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 46), dalej jako,,k.p.k." jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, nie zostanie w ciągu 6 tygodni powiadomiona o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, może wnieść zażalenie do prokuratora nadrzędnego albo powołanego do nadzoru nad organem, któremu złożono zawiadomienie. (art. 306 § 3 k.p.k.).
Sądy administracyjne natomiast - jak wynika z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Wobec tego, aby mogły się zająć daną sprawą musi mieć ona charakter administracyjnopubliczny i mieścić się w katalogu ujętym w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub być taką, o której mowa w § 3 tego artykułu (przewidzianą do kontroli przez przepisy szczególne i na zasadach w nich przewidzianych). Przedmiotowa sprawa dotycząca bezczynności w rozpoznaniu zawiadomienia o przestępstwie przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego bez wątpienia do takich nie należy.
Mając na uwadze treść powołanych przepisów określających właściwość sądów administracyjnych stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, albowiem nie dotyczy ona wskazanego wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji