Uzasadnienie
W niniejszej sprawie J.H. w dniu 16 stycznia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody [...], który pomimo upływu kilku miesięcy nie wydał decyzji w postępowaniu odwoławczym w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. oznaczoną jako: "[...]" [...].
W uzasadnieniu skargi J.H. podał, że w dniu [...] czerwca 2005 r. Prezydent W. wydał decyzję nr [...] odmawiającą przyznania odszkodowania za w/w nieruchomość. Od tej decyzji J.H. złożył odwołanie do Wojewody [...] w dniu 1 lipca 2005 r. W dniu 22 września 2005 r. strony zwróciły się do Wojewody [...] z prośbą o informacji kiedy sprawa w postępowaniu odwoławczym zostanie rozstrzygnięta. Wojewoda [...] pismem z dnia 23 września 2005 r. poinformował strony, że rozpatrzenie odwołania przewidziane jest w terminie do dnia 31 grudnia 2005 r. Do dnia 16 stycznia 2006 r. - jak podał skarżący - decyzja w tej sprawie nie została wydana.
Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie w wyniku rozpatrzenia odwołań stron i po rozpoznaniu materiałów dowodowych wydał decyzję w dniu [...] lutego 2006 r. orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2005 r. Ponadto organ wyjaśnił, że J.H. nie wyczerpał środków odwoławczych jakie przysługują mu zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym wniósł o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy).
Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w sprawie przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej "kpa", przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie, określonym przepisami kodeksu, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 art. 37 kpa.
Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy.
Innymi słowy wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W aktach niniejszej sprawy brak jest dowodu na wyczerpanie postępowania zażaleniowego. Zatem uznać należy, że strona nie wyczerpała środków odwoławczych, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do sądu.
Niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoduje, że skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.