Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 stycznia 2009 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie ustanowienia prawa własności czasowej do gruntu.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w dniu 20 listopada 2008 r. wysłał listem poleconym wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 1951 r., nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] września 1950 r., nr [...] o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy [...], ozn. nr hip. [...]. W ocenie skarżącego przyjmując nawet konieczność zachowania ustawowego 14 dniowego terminu wpływu ewentualnych innych wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy, który to termin upływał w dniu 24 listopada 2008 r., to miesięczny termin rozpoznania sprawy określony przez art. 35 kpa upłynął w dniu 24 grudnia 2008 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i wskazał, że skarżący w błędny sposób oblicza terminy. W ocenie organu niewłaściwe jest twierdzenie skarżącego jakoby bieg terminu dla rozpatrzenia odwołania (którym jest w istocie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) przez Ministra Infrastruktury rozpoczynał się w dniu nadania przez skarżącego wniosku na poczcie po podjęciu postępowania. Minister podkreślił również, iż zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. strony zostały poinformowane o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia 30 kwietnia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Z analizy przepisów zawartych w art. 35-37 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji.
Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność, dokonując badania jej zasadności, sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego.
Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 kpa).
W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa).
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zaś do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyrok NSA z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016).
W rozpatrywanej sprawie skarżący domaga się zobowiązania Ministra Infrastruktury do rozpoznania jego wniosku z dnia 20 listopada 2008 r. (data wpływu do organu 1 grudnia 2008 r.) o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] i wydania decyzji w terminie nie dłuższym niż 7 dni od dnia rozpoznania niniejszej skargi.
Jak wynika z akt sprawy organ po otrzymaniu dowodów doręczeń decyzji stronom (ostatnie doręczenie nastąpiło w dniu 1 grudnia 2008 r.) oraz po upływie ustawowego 14 dniowego terminu do złożenia przez wszystkie strony wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zawiadomieniem z dnia 15 grudnia 2008 r. – poinformował strony o toczącym się postępowaniu o ponowne rozpoznanie sprawy z wniosku J. S. oraz z wniosku R. L. Następnie zawiadomieniem z dnia 14 stycznia 2009 r. organ poinformował strony postępowania, że nie było możliwe zakończenie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa z powodu konieczności powiadomienia stron o złożonym wniosku i umożliwienia im zapoznania się z aktami sprawy oraz dokonania przez Ministra ponownej analizy całego zebranego materiału dowodowego. W związku z tym organ wskazał przewidywany termin zakończenia sprawy do dnia 30 kwietnia 2009 r.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – Minister Infrastruktury nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa.
Przede wszystkim należy podkreślić, iż organy administracji stosownie do treści art. 35 § 1 kpa publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. W rozpoznawanej sprawie termin ten odnosi się do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 kpa). W ocenie Sądu organ wskazując w zawiadomieniu z dnia 14 stycznia 2009 r. ponad trzymiesięczny termin załatwienia sprawy naruszył art. 35 § 3 kpa.
Ponadto w zawiadomieniu z 14 stycznia 2009 r. organ wskazał termin załatwienia sprawy do dnia 30 kwietnia 2009 r. Mimo upływu również i tego terminu do dnia rozprawy tj. do 13 maja 2009 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został załatwiony.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Ministra Infrastruktury jest uzasadniona. Zgodnie zaś z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.