Uzasadnienie
L. G. pismem z dnia 6 stycznia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 3 kwietnia 2009 roku w przedmiocie nienależytego wykonywania zadań przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wnosił o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, tj. w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko przypadkiem niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także przypadkiem odmowy wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a (decyzja, postanowienie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, interpretacje podatkowe), mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.
Przedmiotem wniosku skarżącej z dnia 3 kwietnia 2009 roku było nienależyte wykonywanie zadań przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2010 roku pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że skarga na wykonywanie zadań przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków została przez nią złożona w trybie art. 227 kpa i zdaniem skarżącej, bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego polega na uprawnieniu do otrzymania informacji o załatwieniu skargi. Należy w tym miejscu zauważyć, że procedura skargowa unormowana w tym przepisie ma cechy jednoinstancyjnego postępowania skargowego, bardzo uproszczonego, kończącego się czynnością materialno-techniczną zawiadomieniem skarżącego o załatwieniu skargi.W ocenie Sądu sprawa, z którą w tym trybie skarżąca zwróciła się do organu w ww. piśmie z dnia 3 kwietnia 2009 roku, nie są tego rodzaju sprawami, którymi Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego mógłby i powinien zająć stanowisko w trybie władczego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia, innego władczego aktu lub czynności o charakterze indywidualnym).
Skoro zaś skarga na bezczynność może dotyczyć jedynie spraw, w których organ jest władny oraz zobowiązany do zajęcia stanowiska w formie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to skarga L. G. jako nie mieszcząca się w tym katalogu spraw, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.